نشست اضطراری، پاسخ اضطراری مردم نیست
در خیابانهای ایران، اعتراض جریان دارد بازار نیمهتعطیل است اصناف خستهاند کسبه زیر فشار مالیات، رکود، تورم و بیثباتی له شدهاند و پاسخ حاکمیت چیست؟ یک نشست اضطراری دیگر
اعتراض واقعی، نه جلسه نمایشی
وقتی مغازهدار کرکره را پایین میکشد وقتی بازاری به خیابان میآید وقتی شهر ملتهب است دیگر وقت جلسه و وعده نیست اینها نشانه بحراناند، نه درخواست مذاکره
نمایندگان چهار درصدی
نمایندگانی که با حداقل مشارکت و حداقل مشروعیت وارد مجلس شدهاند حالا میخواهند درباره «مطالبات مردم» تصمیم بگیرند مجلسی که نه صدای خیابان را شنیده نه درد بازار را لمس کرده چطور میخواهد نسخه نجات بنویسد؟
وزیر میآید، بحران میماند
وزیر صمت میآید چند عدد، چند وعده، چند جمله تکراری اما مالیاتهای سنگین سر جایش است تورم سر جایش است رکود سر جایش است و بیاعتمادی عمیقتر از همیشه
مشکل مردم، فوریتر از نشستهاست
مردم ایران نشست اضطراری نمیخواهند نان میخواهند ثبات میخواهند آینده میخواهند مشکل اصناف، با عکس یادگاری و بیانیه حل نمیشود
خیابان جلوتر از مجلس حرکت میکند
واقعیت این است خیابان از مجلس جلوتر است بازار از دولت عبور کرده و جامعه دیگر با وعده آرام نمیشود هر روز تأخیر، هر جلسه بینتیجه یعنی یک قدم نزدیکتر شدن به انفجار اجتماعی
نتیجه روشن است
وقتی نمایندگان، نماینده نیستند وقتی نشست، جای پاسخ را میگیرد وقتی بحران را با جلسه میپوشانند اعتراض نه متوقف میشود نه فراموش
این کشور با نشست اضطراری نجات پیدا نمیکند با تغییر اولویتها نجات پیدا میکند و تا آن روز اعتراض ادامه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر