رهبر جدید ایران

 پسر جای پدر نشست 

سرنوشت ایران چه خواهد شد

 2026

نه مارس 

دلنوشته من در باره تکرار تاریخ در ایران

 آیا تاریخ در حال تکرار است؟

«شدت دود و آتش چنان بود که روز از سیاهیِ دود به شب می‌مانست و شب از روشنیِ آتش به روز.»

این سطرها تنها روایت یک واقعه در گذشته نیستند؛ گویی پژواکی‌اند که از دل قرن‌ها برمی‌خیزند و در گوش زمان تکرار می‌شوند. ایران، این سرزمین کهنسال، بارها چنین لحظه‌هایی را دیده است؛ لحظه‌هایی که آسمانش از دود تیره می‌شود و زمینش از آتش سرخ.

خاکی است که رنگین شده از خون عزیزان

این ملک که تهران و ری‌اش نام نهادند

ایران، فقط جغرافیا نیست؛ خاطره است، رنج است، و امیدی که نسل‌ها آن را چون چراغی در دل تاریکی‌ها حمل کرده‌اند. از ری و تهران تا تبریز و اهواز، از کوه‌های زاگرس تا کرانه‌های خزر، هر وجب از این خاک قصه‌ای دارد؛ قصه‌ای از ایستادگی، از سوختن و دوباره برخاستن

اما چه اندوهی بالاتر از آن که خطاهای حاکمان، بار دیگر سایه بحران را بر سر این سرزمین بیفکند؟

سال‌ها سیاست‌های پرتنش و دور از خرد، ایران را در مسیر تقابل‌هایی قرار داد که بهای آن نه در کاخ‌های قدرت، که در کوچه‌های شهرها و در دل مردم پرداخت می‌شود

سرزمینی با چنین تاریخ و فرهنگ ژرف، سزاوار آن نبود که سرمایه‌هایش در میدان‌های دشمنی و ماجراجویی هدر رود. ملتی که قرن‌ها تمدن ساخته، شعر آفریده، علم پرورده و جهان را با فرهنگ خویش آشنا کرده است، چرا باید امروز شاهد فرسایش توان و امنیت سرزمینش باشد؟

در این میان، آنچه دل را بیش از هر چیز می‌فشارد، سرنوشت مردمی است که نه آغازگر این راه بوده‌اند و نه از ثمره آن بهره‌ای برده‌اند. مردمی که سال‌ها زیر بار سنگین تورم، بی‌عدالتی و سرکوب نفس کشیده‌اند، اکنون باید بیم آینده کشوری را داشته باشند که خانه و هویت آنان است

ایران، خانه‌ای است که اگر سقفش فرو بریزد، بر سر همه ما فرو می‌ریزد

با این همه، در دل این اندوه، حقیقت دیگری نیز نهفته است؛ حقیقتی که تاریخ بارها آن را آشکار کرده است: هیچ حکومتی که بر بی‌خردی، سرکوب و بی‌اعتنایی به مردم بنا شود، پایدار نمانده است

ایرانیان بسیاری در دل خود آرزویی مشترک دارند؛ آرزوی روزی که این سرزمین از سایه جهل و استبداد رها شود، روزی که سیاست در ایران به جای شعار و دشمن‌تراشی، بر پایه خرد، آزادی و منافع واقعی ملت بنا گردد

آرزوی رهایی از استبداد، آرزوی ویرانی وطن نیست

هیچ دلی که برای ایران بتپد، از سوختن آن شاد نمی‌شود

آنچه مردم می‌خواهند، پایان چرخه‌ای است که در آن قدرت بی‌پاسخگو سرنوشت یک ملت را به بازی می‌گیرد. آنان می‌خواهند ایرانی بسازند که در آن قانون بالاتر از قدرت باشد و کرامت انسان از هر ایدئولوژی ارزشمندتر

ایران در طول تاریخ بارها سوخته است، اما هر بار از خاکستر خویش دوباره برخاسته است

این سرزمین حافظه‌ای طولانی‌تر از هر حکومت دارد

شاید اکنون نیز در یکی از همان لحظه‌های تاریک ایستاده باشیم؛ لحظه‌ای که دود و آتش افق را تیره کرده است. اما در پس هر شب بلند، سپیده‌ای نیز در راه است

و امید آن است که سپیده آینده ایران، نه با آتش جنگ، که با روشنایی خرد و آزادی طلوع کند؛ روزی که فرزندان این خاک، در 

سرزمینی آرام و آزاد، دوباره نام ایران را با سربلندی بر زبان آورند

مدافع کانون دفاع از حقوق بشر

 منصور 

وضعیت زندان زنان در جنگ

 در تقویم جهانی،  روز ۸ مارس برابر با ۱۷ اسفندماه، 

به عنوان روز_جهانی_زن، جهت یادآوری مبارزات زنان برای دستیابی به حقوق_برابر در جوامع مختلف نامگذاری شده است

این روز در حالی فرا رسیده که همزمان با تشدید تنش‌ها و شرایط جنگی در ایران، نگرانی‌ها درباره وضعیت زنان، به‌ویژه زنان زندانی و زندانیان سیاسی افزایش یافته است؛ 

نگرانی‌هایی که با توجه به محدود بودن اطلاع‌رسانی درباره وضعیت زندان‌ها، بیش از پیش جدی به نظر می‌رسد.

در ایران، زنان همچنان با تبعیض‌های قانونی و اجتماعی و محدودیت‌های گسترده روبه‌رو هستند و فعالیت کنشگران مدافع حقوق زنان نیز اغلب با فشارهای امنیتی، پرونده‌سازی و صدور احکام ناعادلانه مواجه شده است

 در حال حاضر نیز شماری از فعالان زن در زندان به سر می‌برند و در شرایط کنونی، بی‌خبری از وضعیت و امنیت آنان در فضای جنگی، بر نگرانی‌ها درباره سلامت و سرنوشتشان افزوده است.

حمله به تأسیسات نفتی تهران و کرج

 حمله به تأسیسات نفتی تهران و کرج؛ آسمان پایتخت در دود و  افزایش نگرانی‌ها درباره آلودگی و کمبود سوخت

 در پی حملات هوایی شامگاه ۱۶ اسفند به چند انبار و تأسیسات نفتی در تهران و کرج، آتش‌سوزی گسترده در مخازن سوخت موجب انتشار حجم زیادی از دود و آلاینده‌ها در آسمان پایتخت شد. هم‌زمان با تداوم آتش‌سوزی‌ها و هشدار درباره خطرات تنفسی، مقامات از کاهش سهمیه بنزین خبر داده‌اند؛ وضعیتی که در شرایط افزایش تلاش برخی شهروندان برای ترک تهران می‌تواند بر امکان جابه‌جایی و خروج از شهر تأثیر بگذارد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در شامگاه ۱۶ اسفند مجموعه‌ای از حملات هوایی بخش‌هایی از زیرساخت‌های انرژی در استان‌های تهران و البرز را هدف قرار داد.

بر اساس تصاویر منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی و گزارش‌های دریافتی، چندین انبار نفت و تأسیسات مرتبط با توزیع سوخت در نقاطی از تهران از جمله محدوده شهران در شمال‌غرب پایتخت، مناطق اقدسیه و سوهانک در شمال شرق شهر و همچنین تأسیسات نفتی در محدوده شهرری و فردیس کرج دچار انفجار و آتش‌سوزی گسترده شدند. ستون‌های عظیم دود و شعله‌های آتش در بسیاری از مناطق تهران قابل مشاهده بود و تا ساعت‌ها پس از حمله، آتش‌سوزی در برخی مخازن همچنان ادامه داشت. گزارش‌های منتشرشده از سوی شهروندان و خبرنگاران نشان می‌دهد که در پی این آتش‌سوزی‌ها، آسمان تهران به‌طور محسوسی تیره شده و لایه‌ای از دود و ذرات معلق در بخش‌های مختلف شهر پراکنده شده است. برخی کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز از بارشی با ذرات سیاه‌رنگ خبر داده‌اند که به گفته آنان بر سطوح خودروها و ساختمان‌ها نشسته است.

روز زن و پایان تاریخ سازی فوتبال زنان ایران

 پایان رویای تاریخ‌سازی؛ 

حذف زنان ایران از جام ملت‌های آسیا

تیم ملی فوتبال زنان ایران در آخرین دیدار خود از جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶ استرالیا امروز

  در ورزشگاه گلدکوست به مصاف فیلیپین رفت

 و در نهایت این بازی با نتیجه دو  بر صفر  به سود فیلیپین به پایان رسید.

تیم ملی فوتبال زنان در این دوره

 از مسابقات با سه شکست برابر کره‌جنوبی، استرالیا و فیلیپین

 از صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی بازماند

روز جهانی زن هشت مارس

 هشت مارس روز جهانی زن

 به تمام بانوان ایرانی و افغانستانی 

مخصوصا اونهایی که در راه آزادی 

متحمل هزینه شده اند تبریک.💐

معلق بین رفتن و ماندن

 معلق بین رفتن و ماندن

لحظه‌های خالی بین رفتن و ماندن

گاهی زندگی شبیه اتاقیست که در آن بین دو در ایستاده‌ایم

یکی به گذشته باز می‌گردد و دیگری به آینده؛ 

نه می‌توانی برگردی و نه هنوز رسیده‌ای ؛

 قلبت پر از خاطره‌های جا مانده و امیدهایی که هنوز شکل نگرفته ؛ سکوت‌ها سنگین‌اند و هر نگاه آدم‌ها یادآوری می‌کند که تو نه کاملاً اینجا هستی نه آنجا ؛

 اما همین لحظه‌های خالی ، جاییست که خودت را پیدا می‌کنی ، 

جایی که می‌آموزی با هیچ‌چیز کامل نبودن هم می‌توانی زندگی کنی ؛ و شاید این معلق بودن 

سخت اما آزادکننده باشد ؛

 چون به تو یاد می‌دهد حتی وقتی به جایی تعلق نداری ، 

می‌توانی خانه‌ای برای خودت بسازی و در آن نفس بکشی