فعالان بر این باورند که اگر اعدامها و سرکوبها تغییر کند و بحران اقتصادی حل شود، هر رویداد کوچکی میتواند در نهایت باشد. به بیان یکی از آنها: «یا رژیم میرود یا ما
امروز در گزارشی تازه از وضعیت هشدار میدهد که آن را «نقطه انفجار» ایران میدهد. کشوری که زیر فشار خیابانی، سقوط آزاد اقتصاد و جنگی بیش از پنج ماه، هر لحظه ممکن است به آتشفشانی از خشم انباشته تبدیل شود.
به گفته یکی از رهبران میدانی اعتراضات، «انقلاب هر روز ممکن است رخ دهد. مردم تشنه انتقام اند.»
این اظهارات ریشه در زخمی دارد که هنوز التیام نیافته است: سرکوب خونین اعتراضات ژانویه، که به گفتهی آماری از رقمی بالغ بر 52 هزار کشته بر جای میشود — هر چند نهادهای بشری آن را میپذیرند، اما در کنار گزارشهای مستقل از هزاران تا بیش از 30 هزار کشته، یکی از خونین سرکوبهای تاریخ معاصر ایران را میپذیرد.
بر اساس این گزارش، فعالان زیرزمینی در حال آماده سازی خیزشی تازه اند. آنها تاکتیکهای ژانویه را با دقت بررسی کردهاند، مناطق امن و ناامن را تحلیل میکنند و در نقاط مختلف کشور، ابزارهای ابتدایی مسدودسازی خیابان از آجر و سنگ گرفتهاند — صندلی و لاستیک — را پنهان کردهاند. گزارش کار گروه های کوچک برای تهیه سلاح گرم از منابع شخصی و قربانی نیز خبر می دهد. نشانههای تغییر لحن اعتراضات از مسالمتآمیز برای آماده شدن برای رویارویی مسلحانه.
یکی از رهبران اعتراضات با لحنی آمیخته به خشم و اندوه، ژانویه را چنین توصیف میکند: «مثل برههایی به قربانگاه رفتیم». به روایت او، نیروهای بسیج با آتشباری بیرحمانه خیابانها را به گورستان بدل کردند. اکنون او هشدار میدهد: «دفعه مسلح بیرون میآییم.»
با اینمه گفته این گزارش، ترمای آن سرکوب — همراه با گزارشهایی از حضور چندین مزدور خارجی از عراق و پاکستان، و مسلحسازی نوجوانان ۱۳ و ۱۴ ساله برای گشتزنی — مانع از شکلگیری خیزش شده است. با این، شعلههای خشم خاموش نشدند: اعتراض اصفهان نزدیک به دو هزار نفر در مقابل اعدام دو معترض، در کنار تورم لگسیخته، قطعی برق و آب، و ناتوانی حتی متوسط متوسطدر ماشینهای روزانه، نشان میدهد که آتش زیر خاکستر همیشه زنده است.
فعالان بر این باورند که اگر اعدامها و سرکوبها تغییر کند و بحران اقتصادی حل شود، هر رویداد کوچکی میتواند در نهایت باشد. به بیان یکی از آنها: «یا رژیم میرود یا ما.»
