درس فروتنی
روزی عیسی(ع) رو به حواریون کرد و فرمود: «خواسته‌ای دارم. اگر پیمان می‌بندد که آن را بپذیرد و به جا آورید، بازگویم.»
حواریون همگی پاسخ داد: «هرچه فرمان دهی، بیچونوچرا می‌پذیرم.»
عیسی برخاست، ظرف آبی آورد و با دستان
خویش پاهای یکایک آنان را شست.
حواریون از این کار شرمسار و معذب بودند، اما چون پیمان بسته بودند که مخالفت نکنند، خاموش ماندند تا کار به پایان برسد.
پس از آن، رو به استاد كردند و گفتند: «تو آموزگار و سرور مايي؛ سزاوار آن بود که ما پای تو را بشویم، نه تو پای ما را!»
عیسی(ع) فرمود: «این کار را کردم تا دریابید که سزاوارترین فرد به خدمتگزاری مردم، دانایان و عالمان هستند.
خواستم با این رفتار، درس فروتنی را به شما بیاموزم تا از من که راهنما و آموزگار مردم می‌شوید، تواضع و خدمت به خلق را سرلوحه راه خود قرار دهید. چرا که حکمت تنها در تخت فروتنی جوانه می‌زند و می‌بالد، نه در زمین غرور. درست مانند گیاهی که در خاک نرمِ دشت می‌روید، نه بر صخرهٔ سختِ کوهستان.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر