روایتی از نخستین خلبانان زن ایرانی
▫️در پاییز ۱۳۵۶، فرودگاه قلعه‌مرغی تهران میعادگاه زنانی بود که سودای تسخیر آسمان را در سر می‌پروراندند. پیش از آن، نام عفت تجارتچی به عنوان نخستین زن خلبان ایرانی در تاریخ هوانوردی ثبت شده بود؛ اما حالا موجی تازه با حضور بیش از ۲۰۰ هنرجوی زن در باشگاه هواپیمایی شکل گرفته بود. زنانی که در کنار پرواز با گلایدر و چتربازی، در امور فنی، الکترونیک و مکانیک موتور هواپیما نیز تخصص می‌یافتند.
▫️چهره شاخص این گروه، «اکرم منفرد»، مادر ۳۳ ساله پنج فرزند و رکورددار ۱۵۰ ساعت پرواز بود. او ساعت‌ها در فرودگاه انتظار می‌کشید تا نوبت پروازش برسد و خلبانی را راهی برای اثبات شایستگی زنان می‌دانست. منفرد می‌گفت پیش از ورود به این حرفه، هرجا برای کار می‌رفت، وقتی می‌فهمیدند پنج فرزند دارد، استخدامش نمی‌کردند؛ اما او توانست تا آستانه دریافت گواهینامه بازرگانی پیش برود.
▫️در شیراز نیز «شهلا ده‌بزرگی» با درجه سه‌خط روی دوش، برای دریافت گواهینامه خلبانی آماده می‌شد و امید داشت روزی نخستین زن معلم خلبان شود. با این حال، پس از بازگشت از پرواز ناچار بود نشانه‌های خلبانی را از لباسش بردارد تا از متلک‌های مردم در امان بماند.
▫️«ساسان‌دخت ساسانی»، جوان‌ترین خلبان این جمع، و «فروزنده زند میرالوند»، تکنسین ۲۵ ساله هواپیما، نیز نگاه تبعیض‌آمیز هم‌دوره‌ای‌های مرد را به چالش می‌کشیدند. برای این زنان، آسمان فضایی رها از محدودیت‌های زمینی بود؛ جایی که با پشتکار و مهارت، توانایی خود را به نمایش می‌گذاشتند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر