▫️واکنش ژیلا صادقی به سخنان لاله مرزبان در جشنواره ونیز، بدون مخالفت یا مخالفت با گفتههای هر دو طرف، یک چالش مهم را پیش روی ما قرار میدهد. مسائلی که این روزها بیش از گذشته در فضای عمومی جامعه دیده میشود: عادت کردهایم مسائل را در مقابل قرارگیری و مردم را به دو سوی یک میدان تقسیم کنیم.
▫️چهبسا انسان با ظاهری متفاوت و با سخنانی که به مذاق ما خوش نمیآید، در عمل و باور، ایران و مردم را بسیار بیشتر از کسانی دوست دارند که مدام ادعای وطندوستی دارند.
▫️وطندوستی یک عنوان شخصی و مصادرهای که ممکن است برای دیگران حکم صادر کند. اگر قرار باشد هرکس خود را با کیفیت وطندوستی بداند، به چیزی جز دیگری حذف شود و در میان مردم نخواهد شد.
حرفهای یک خانم بازیگر
که همه کشور مشکل دارند
را حقوق زنان میدانند اما او تنها نیست
▫️آیا این نگاه به موضوعی که خانم هنرپیشه دارد، نادر است؟ یعنی آیا در زمانهای که کل کشور وجود دارد، این موضوع از بین برود و عصر حجری، مهمترین دغدغههای زنانه است، یعنی واقعاً دغدغه زنان وجود دارد؟
▫️ابتدا لازم است برایمان معلوم شود که ما خودمان حکومت کنیم یا ایران؟ به گمان من مهم و قابل توجه از الیت کشور، حکومت برایشان موضوع و موضوع اصلی است و نه ایران و برای همین، این خانم بازیگر در چنین نگاهی تنها نیست.
▫ قبولی قبول نکردی که ما غذای شام غرب هستیم و مسئلهمان بهجای ایران، حکومت باشد، بسیار عادی است که پشت تریبون بهجای کشتار کودکان میناب و اعتراض به برنامه نابودی تمدن و تجزیه ایران، بگوئیم مشکل ما الان فشار بر زنان است. وقتی ما خودمان را غذای شام غرب بدانیم، این گفتهها عادی است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر