«سینمای زیرزمینی» یک ژانر صادراتی است
/ سینمای ایران نباید در ذهن جهان به «سرکوب، اعتراض و فروپاشی» محدود شود
سینماگر باید در بیان واقعیتهای جامعه هرچند تلخ و سیاه آزاد باشد
و الزاما نباید تصویر مطلوب حکومت را ارائه کند
▫️مشکل زمانی پدید میآید که سینماگر بخواهد به اسم آزادی و
واقعگرایی، تصویر مطلوب فستیوالها، فاندرها و سفارشدهندگان
خارجی را تولید کند
متاسفانه تصویری که این سینماگران از جامعه ایران به جهان مخابره میکنند فقط با چند نشانه شناخته میشود مثل زنان بیحجاب، فقر و استیصال، فحشا، ممنوعیت و سرکوب
اعتراض خیابانی و بازداشت و سانسور
البته اینها بخشی از واقعیت امروز ایراناند
، اما همه واقعیت نیست
این فیلمها فقط روی سیاهیها، زشتیها و استیصال مردم زوم کرده و ایران را به عنوان جامعهای درمانده، خسته، ناامید و در معرض فروپاشی به جهانیان معرفی میکنند
سینمای زیرزمینی یک ژانر صادراتی است و حیات آن منوط به تقاضای جهانی است. وقتی این تقاضا نباشد، وجود آن ضرورتی نخواهد داشت
به اعتقاد من، اگر محدودیتهای موجود در سینمای رسمی ایران حذف شود یا کاهش یابد، دیگر این نوع سینما حرفی برای گفتن نخواهد داشت و خود بخود محو خواهد شد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر