میتوان از داغِ سنگین
و خاموشنشدنیِ ۱۸ و ۱۹ دی
میتوان از داغِ سنگین و خاموشنشدنیِ ۱۸ و ۱۹ دی سخن گفت و سینه از حجمِ این همه مظلومیت و آتشِ درونی پاره نشود، روزهایی که پرچمِ شرف و آزادگی با خونِ پاکترین فرزندانِ این خاک برافراشته شد و تقویمِ وطن برای همیشه در سوگِ آن جانهای شیفته رنگِ سرخ به خود گرفت و این دو روزِ غرورآفرین و در عین حال دردناک، دیگر تنها دو عددِ ساده در حافظهی روزگار نیستند بلکه دو علامتِ داغ بر پیکرِ خستهی ما هستند که با هیچ گذشتِ زمانی التیام نمییابند و ما که امروز در غربت و دور از آغوشِ کشمکشهای خیابانهای ایران ایستادهایم، با تمامِ وجود و با تکتکِ سلولهایمان بر این حقیقتِ تلخ و روشن آگاهیم که اگر در آن ثانیههای لبریز از دود و باروت بر روی خاکِ وطن بودیم، بیشک در همان صفوفِ مقدمِ فریاد و ایستادگی شانه به شانهی برادران و خواهرانمان میایستادیم و سهمِ ما نیز از این جنگِ نابرابر یا سربی سرد بر سینه در پهنهی خیابان بود یا طنابِ داری که بر گردنِ آزادگان حلقه میزند چرا که در قاموسِ کسی که دلش برای ایران میتپد، راهی جز ایستادگی در برابر ظلم وجود ندارد و ستمگران به خوبی میدانند که ارادهی ملت برای رهایی، بسیار فراتر از چوبههای دار و لولههای تفنگهایشان است و ما این فاصلهی جغرافیایی را نه با عافیتطلبی، بلکه با بغضی مقدس، ارادهای پولادین و تعهدی ابدی پر کردهایم تا صدای آن چشمهای آسیبدیده، پیکرهای به خاک افتاده و جوانانِ بیگناهی باشیم که در ۱۸ و ۱۹ دی جان دادند تا نورِ امید خاموش نشود و هرگز اجازه نخواهیم داد گردِ سردِ فراموشی بر این حماسهها و خونهای چکیده بنشیند و تا روزِ دادخواهی، رهایی و برقراریِ عدالت بر سرزمینی که حقِ زیستن و آزادگی دارد، فریادِ ما رساتر از همیشه بر تارکِ تاریخ خواهد درخشید و یادِ تمامیِ پاکباختگانِ ۱۸ و ۱۹ دی تا ابد جاودان و زنده خواهد ماند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر