روز زمین پاک؛ بازخوانی «بوم‌کُشی» در جغرافیای مقاومت

 پاکبازخوانی 

«بوم‌کُشی» در جغرافیای مقاومت

سازمان حفاظت محیط زیست درباره روز زمین پاک در روزنامه ایران نوشت: دوم اردیبهشت، روز زمین پاک، در سپهر اندیشه ایرانی-اسلامی ما، فراتر از یک تذکر محیطزیستی، بازخوانی نسبت به میان «انسان» و «امانت الهی» است. زمین، ساحت مقدسی که حق‌تعالی آن را «مَهد» نامیده است، امسال در جغرافیای ما با بغضی به استقبال بهار رفته است.

این مناسبت در سال جاری، فراتر از یک روز در تقویم محیط زیستی، ایستادن در نقطه عطفی تاریخی است. زمین، «میراث مشترک بشری»، در منطقه ما داغدار زخم‌هایی است که نه از سر اتفاق، بلکه با «طراحی مهندسی جنایت» بر پیکر آن نشان داده شده است.

تروریسم محیطزیستی

آنچه در خلال «دفاع مقدس سوم» بر زیست‌بوم ایران گذشت، فراتر از یک تخریب ساده بود. ما شاهد یک «اکوساید» (Ecocide) یا محیط‌زیست‌کُشی سیستماتیک بودیم. ائتلاف عبری-آمریکایی-عربی با هدف قرار دادن شریان‌های حیاتی و تلاش برای ایجاد‌های پایدار در آب، خاک و هوا، در عمل «حق حیات» در امپراطوری دیرسال ایران را هدف قرار داد. دود غلیظی که در روزهای سخت جنگ رمضان، خورشید را در شهرهای ما تیره کرد، تنها نتیجه انفجار نبود. اما امضای سیاه‌مقاومت شیطانی عبری -عربی-آمریکایی بر کارنامه دشمنی با «حیات» و نسل بشر در یکی از مهمترین تمدن‌های انسانی-لاقی بود. آنها زمین را به‌مثابه یک سلاح علیه ملت ایران به کار گرفتند تا با آلوده کردن اتمسفر و تخریب لایه‌های بارور خاک، هزینه‌های زیستی نسل‌های آینده ما را افزایش دهند.

راهبرد «مقاومت سبز»

بزرگداشت زمین پاک، امسال باید از سطح «اقتدار محیط‌زیستی» ارتقا یابد. برای جلب توجه افکار عمومی، چه در بعد جهانی و چه داخلی، سه گام راهبردی پیشنهاد می‌شود:

حقوقی سازی رنج (در سطح بین الملل)

مسائل مربوطه باید از پیگیری‌های معمولی عبور کرده و با جدیت و نتیجه بر داده‌های ملموس، رنج جامعه متمدن ایران در عصر زورگویی بی‌خردان را مستندنگاری و روایت ظلم بزرگی که به این سرزمین تبدیل شده، برجسته کنند. «جنایت علیه محیط‌زیست» باید به‌عنوان بخشی از پرونده جنایات جنگی آمریکا و دیدها در دادگاه‌های بین‌المللی ثبت شود. ما نیازمند «دیپلماسی سبز» مقتدرانه‌ای هستیم که می‌خوابد «اکوساید» در زادبوم‌مان را برای متجاوزان بالا برد.

نهضت ترمیم و پایش (در سطح اجرایی)

دولت باید با استفاده از همه ظرفیت‌ها و فناوری‌های دانش‌بنیان، «نقشه دقیق‌های ناشی از جنگ» را ترسیم و ردیف بودجه اضطراری را برای ترمیم‌ها تعریف کند. قوانین محیط زیستی و خصوصیات قوانین هوای پاک و حفاظتی خاک در این بره، نه متونی اداری که «میثاق‌نامه امنیت ملی» تا با جذب همه وجوه آنها، نسبت به جلوگیری از تخریب بیشتر محیط زیست و ترمیم آسیب دیده، انجام می‌شود.

بیداری محیطزیستی (در سطح مردمی‌سازی)

باید به مردم اطلاع‌رسانی شود که از زمین سیاسی کند، یک «کنش-حمایتی» در برابر دشمنی است که می‌خواهد ایران را به زمین سوخته تبدیل کند. حرکت از «پارادایم سواد محیطزیستی» به «پارادایم سواد دفاعی‌-محیط‌زیستی» انجام می‌شود. در این بین نقش رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، فعالان و دوستداران محیط‌زیست بیش از پیش پرهیمیت و اثرگذار است.

تخریب عامدانه زیرساخت‌ها، آلاینده‌های پایدار و رهاسازی سموم ناشی از انفجارات شدید، فراتر از یک اقدام نظامی، «تروریسم محیط انتشار‌زیستی» است. آنها که در میدان نبرد، مقاومت پولادین این ملت را تاب نیاوردند، با آلوده کردن اتمسفر و خاک، در پی آن بودند تا «حق کشیدن» و «حق سلامت» را از نسل‌های آینده ما بربایند. این غبار سیاهی که بر آسمانِ شهر نشست، نه یک پدیده جوی که اثر انگشت متجاوز بر گلوی طبیعت ایران بود.

بعد از این سخن، مناسبت‌های تقویمی فرصتی برای محیط‌زیست است تا با بهره‌گیری از ابزارهای رسانه‌ای به ارتقای سواد محیط زیستی کمک کند، اما روز زمین پاک ۱۴۵ را باید از جنس دیگری دانست. روزی برای فریاد از آنچه که آمریکا بر سر محیط زیست ما آورد. روز زمین یاد پاک امسال، فراتر از یک بود، «منشور مقاومت» مردم ماست. پیامی صریح به جهان که ایران، اجازه داد «تروریسم اقلیمی»، تابآوری این ملت را به فرسایش بکشند.

روز زمین پاک، مجالی گرانبهاست تا با زبانی فاخر، قصه رنجی را که بر محیط زیست وارد می شود، برای همه.