مرقد سازی
با پول مردم
مرقدسازی با پول مردم؛
تلاقی قدرت سیاسی، تقدس مذهبی و حق فراموششده جامعه
انتشار فراخوان عمومی برای دریافت کمکهای مردمی بهمنظور ساخت مرقد رهبر انقلاب اسلامی، در شرایطی صورت میگیرد که بخش بزرگی از جامعه با فقر، بیکاری، بحران مسکن و فرسایش معیشت دستوپنجه نرم میکند. این اقدام، فراتر از یک پروژه عمرانی، پرسشهای جدی درباره اولویتهای حاکمیت و جایگاه حقوق شهروندان مطرح میسازد.
قداست قدرت؛ زمانی که مرگ نیز به ابزار سیاست بدل میشود
مرقدسازی برای رهبران سیاسی–مذهبی، صرفاً ساخت یک بنا نیست؛ این پروژهها به بازتولید نمادین قدرت میانجامند. دعوت از مردم برای مشارکت مالی، تلاشی است برای پیوند زدن وفاداری سیاسی با ایمان مذهبی؛ گویی شهروند خوب، کسی است که حتی پس از مرگ رهبر، هزینه تثبیت تقدس او را بپردازد.
تحلیل حقوقی؛ تعارض با مفهوم منابع عمومی و رضایت آزادانه
در نظامهای حقوقی مبتنی بر کرامت انسانی، مشارکت مالی شهروندان باید آگاهانه، آزادانه و در راستای منافع عمومی باشد. در جامعهای که رسانهها یکسویه، فضای انتقاد محدود و فشارهای ایدئولوژیک گسترده است، نمیتوان از «انتخاب آزاد» سخن گفت. فراخوانهای مذهبی در چنین بستری، بیش از آنکه داوطلبانه باشند، نوعی اجبار نرم محسوب میشوند.
قانون اساسی و اولویتهای معکوس
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، دولت را موظف به تأمین مسکن، بهداشت، آموزش و رفاه اجتماعی میداند. تخصیص انرژی تبلیغاتی و مالی برای ساخت مرقد، آن هم با تکیه بر کمکهای مردمی، نشاندهنده جابهجایی اولویتهاست؛ جایی که نمادها بر نیازهای واقعی انسانها ترجیح داده میشوند.
اعلامیه جهانی حقوق بشر؛ انسان پیش از ایدئولوژی
بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر، شأن انسان مقدم بر هر نظام فکری، سیاسی یا مذهبی است. هیچ حکومتی حق ندارد منابع محدود جامعه را ـ مستقیم یا غیرمستقیم ـ از نیازهای حیاتی مردم به سوی پروژههای نمادین و ایدئولوژیک هدایت کند، آن هم در شرایطی که فقر ساختاری به امری عادی بدل شده است
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر