رقص بر ویرانهها؛
چرا بخشی از دیاسپورا
برای جنگ شادی میکند؟
از زمان آغاز حملات نظامی ایالات متحده و اسرائیل به ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، کاربران بسیاری در داخل کشور در شبکههای اجتماعی از روزها و شبهایی نوشتهاند که با اضطراب و نگرانی میگذرند. برخی از صدای انفجارها، نگرانی برای امنیت خانوادهها و ترس کودکان نوشتهاند. برخی دیگر از نگرانی از آینده، گسترش دامنه جنگ و روند فرسایشی آن گفتهاند.
همزمان، نهادهای حقوق بشری از افزایش شمار قربانیان جنگ خبر دادهاند. طبق گزارشهای منتشر شده، صدها نفر در جریان حملات کشته شدهاند که در میان آنها غیرنظامیان نیز دیده میشوند. تخریب برخی زیرساختها بر فضای اضطراب افزوده است.
اما در حالی که مردم داخل ایران در وحشت حملات هوایی مداوم بهسر میبرند، تصاویر و ویدئوهایی از شهرهای اروپایی و آمریکایی در شبکههای اجتماعی منتشر میشود که بخشی از دیاسپورا را در خیابانهای شهرهای اروپایی و آمریکایی در حال برگزاری تجمعاتی همراه با رقص و آواز نشان میدهد.
انتقادها: چگونه از بمباران وطن خوشحال میشوید؟
این تضاد رفتاری، موجی از نقدهای تند را در شبکههای اجتماعی برانگیخته است. منتقدان در توئیتر با هشتگهایی نظیر #بیوطن و #جنگطلبی، این رفتار را "وقاحت اخلاقی" و "سادیسم سیاسی" نامیدهاند. کاربری در ایکس (توئیتر سابق) مینویسد: «چطور میتوان با دیدن موشکباران وطنی که ادعای رهاییاش را دارید، رقصید؟»
در مقابل، موافقان این شادیها معتقدند که این نه جشن برای مرگ هموطن، بلکه "جشن پایان یک کابوس ۴۷ ساله" و تنها راه فروپاشی ساختار سرکوب است. آنها مدعیاند که جمهوری اسلامی پس از فجایع دیماه ۱۴۰۴، تمامی راههای اصلاح را بسته است.
موج واکنشها بهویژه پس از انتشار خبر کشته شدن علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، در جریان حملات نظامی شدت گرفت. ساعاتی پس از انتشار این خبر، ویدیوها و تصاویر متعددی در شبکههای اجتماعی منتشر شد که در آنها برخی از مخالفان حکومت ایران در خارج از کشور با شادی، رقص و شعار دادن به این خبر واکنش نشان میدادند.
این تضاد واکنشها، بار دیگر شکاف عمیق در تجربهها و نگاههای بخشهای مختلف جامعه ایرانی را آشکار کرده است؛ شکافی که اکنون در سایه جنگ و خشونت، بیش از هر زمان دیگری در شبکههای اجتماعی دیده میشود.
بسیاری از کاربران در نقد این رفتار نوشتهاند که هیچ اختلاف سیاسیای نمیتواند شادی از جنگ را توجیه کند: «جنگ یعنی مرگ غیرنظامیان. هیچ آزادیای از دل موشک و بمب به دست نمیآید.» و این که «حتی اگر مخالف جمهوری اسلامی باشیم، شادی از جنگ یعنی نادیده گرفتن جان انسانها.»
موافقان: این جنگ با مردم ایران نیست
در مقابل، برخی کاربران شبکههای اجتماعی از این شادیها دفاع کردهاند. یکی از این موافقان رقص و شادی به دویچه وله فارسی میگوید: «چرا شادی نکنم؟ الان وقت شادی کردن است و بعدا برای کشتهشدگان گریه خواهم کرد.» او اینطور استدلال میکند که جمهوری اسلامی در شبهای سرکوب معترضان دیماه بیش از هزاران نفر را کشت ولی کشتهشدگان جنگ اسرائيل و آمریکا هنوز یکدهم این میزان هم نیستند.
برخی نیز در شبکههای اجتماعی نوشتهاند که این جنگ با مردم ایران نیست، با جمهوری اسلامی است: «چهل سال است که مردم ایران قربانی این حکومت هستند. اگر این جنگ باعث سقوط جمهوری اسلامی شود، برای بسیاری یک فرصت تاریخی است.»
برخی نیز نوشتهاند که پس از سالها سرکوب اعتراضات و بسته بودن راههای تغییر سیاسی، بخشی از مخالفان حکومت امید خود را به تغییر از درون از دست دادهاند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر