وطن، یعنی آنجایی که بند نافِ
روحمان را به خاکش گره زدهاند.
ایران برای ما فقط یک نقشه روی کاغذ نیست؛
تپش قلبی است که در هر گوشهاش،
از شکوه تختجمشید تا سکوت کویر و خروش خزر، طنینانداز است.
وطن یعنی همان عطر نان گرم صبحگاهی،
لهجههای شیرین مادری و ریشههایی که هر چقدر هم طوفان ببیند، در عمق این خاکِ کهن استوارتر میشود.
ما در هوای این سرزمین نفس کشیدهایم، با تاریخش بزرگ شدهایم و بغضها و لبخندهایمان را در کوچهپسکوچههایش جا گذاشتهایم. ایران، خانهای است که دیوارهایش از اصالت و سقفش از امیدساخته شده؛ جایی که هر جای دنیا هم باشیم، نبضمان برای آن میزند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر