دولتی علیه انسان
جمهوری اسلامی ایران تنها یک دولت سیاسی نیست؛ ساختاری است که از ابتدا بر پایه یک ایدئولوژی دینی مطلقگرا شکل گرفت—ایدئولوژیای که نه از اراده آزاد مردم، بلکه از تفسیر خاصی از قدرت و اطاعت مشروعیت میگیرد. در چنین ساختاری، انسان نه بهعنوان یک موجود مستقل با حق انتخاب، بلکه
بهعنوان تابعی تعریف میشود که وظیفهاش اطاعت است.در این دولت، اندیشه آزاد نه یک حق، بلکه یک تهدید تلقی میشود. یکی از بارزترین نشانههای این تفکر، جرمانگاری باور و عقیده است. تغییر دین، نقد باورهای رسمی، یا حتی بیان دیدگاههای متفاوت میتواند با مجازاتهای سنگین، بازداشت یا حذف اجتماعی همراه باشد. این در حالی است که ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر بهصراحت اعلام میکند هر انسان حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب دارد—حقی که در این ساختار، به رسمیت شناخته نمیشود.
کنترل مستقیم زندگی انسانها، بهویژه زنان، یکی دیگر از پایههای این دولت است. حجاب اجباری تنها یک قانون پوشش نیست؛ نمادی از سیستمی است که بدن انسان را تحت مالکیت ایدئولوژی قرار میدهد. در چنین سیستمی، انتخاب شخصی جرم محسوب میشود و آزادی فردی با اجبار جایگزین شده است. این اجبار، نقض آشکار کرامت انسانی است—کرامتی که باید بدون قید و شرط محترم شمرده شود.
تبعیض نیز در ساختار این دولت نهادینه شده است. قوانینی که انسانها را بر اساس جنسیت، باور یا میزان اطاعت ارزشگذاری میکنند، نشاندهنده سیستمی هستند که بر پایه برابری انسانی بنا نشده است. در چنین ساختاری، انسانها برابر نیستند؛ بلکه میزان ارزش آنها، با میزان انطباقشان با ایدئولوژی رسمی سنجیده میشود.
اما خطر این دولت، فقط محدود به مرزهای ایران نیست. دولتی که بقای خود را بر پایه سرکوب، سانسور و ایجاد ترس بنا کرده است، بهطور طبیعی به عاملی برای بیثباتی گستردهتر تبدیل میشود. زیرا چنین ساختاری، برای حفظ خود، به جای پاسخگویی، به کنترل متوسل میشود؛ به جای پذیرش حقیقت، آن را پنهان میکند؛ و به جای احترام به انسان، او را به ابزاری برای بقای خود تبدیل میکند.
تاریخ نشان داده است که دولتهایی که بر پایه ایدئولوژی مطلق و نفی آزادی بنا شدهاند، نهتنها مردم خود، بلکه امنیت و ثبات گستردهتر را نیز تهدید کردهاند. زیرا وقتی یک دولت، انسان را بهعنوان یک حقدار نمیبیند، هیچ مرزی برای نقض حقوق او وجود نخواهد داشت.
واقعیت این است که هیچ سیستمی که علیه انسان عمل کند، نمیتواند برای همیشه دوام بیاورد. قدرتی که بر پایه ترس بنا شده باشد، با از بین رفتن ترس فرو میریزد. ساختاری که بر پایه سکوت بنا شده باشد، با شکسته شدن سکوت پایان مییابد.
جهان امنتر خواهد بود، زمانی که کرامت انسان بر هر ایدئولوژی برتری داشته باشد.
و آینده، متعلق به انسانهایی است که حق انتخاب، حق اندیشه و حق آزادی را از آنها نمیتوان برای همیشه گرفت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر