چرا نو جوانان به خیابان آمدند
علیاصغر سیدآبادی در روزنامه اعتماد نوشت:
▫️ما با پدیدههای روبهرو هستیم که شاید بتوان آن را در اعتراضات ۱۳۹۸ جستوجو کرد. دورهای که در میان قربانیان، تعداد دانشآموزان بهویژه در حاشیه شهرهای بزرگ، شهرهای کمبرخوردار، درخورتوجه گزارش شد، اما اعتراضات ۱۴۰۱ از این نظر یک نقطه عطف بود و حضور نوجوانان، بهویژه دختران، پررنگتر و شماره جانباختگان کودک و نوجوان بهطور چشمگیر افزایش یافت.
▫️اختلاف جدی در آمار قربانیان و بازداشتشدگان نوجوان و دسترسی به دسترسی به دادههای راستیآزماییشده، خود را نشان میدهد نگرانکننده است و این رخداد است، بیش از آنکه تنها یک عدد باشد، نشانه شکست سیاستهای اجتماعی، فرهنگی و آموزشی و شکاف میان نسل جدید و نهادهای رسمی است.
▫️نوجوانانی که به اعتراضات میپیوندند، لزوما دنبالهروی هیجان جمعی؛ بسیاری از آنها با حس عدالتخواهی، تجربه زندگی تبعیض، جستوجوی هویت و میل به تأثیرگذاری اجتماعی در صحنه میشوند و درعینحال از احتمال خطر و خشونت نیز بیخبر هستند.
▫️پاسخ این پدیده را نمیتوان صرفاً به ویژگیهای مغزی تقلیل داد؛ عوامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و تجربه تحقیر، تبعیض و محدودیت نقش تعیین کننده دارند و بیتوجهی به دانش رشد و اکتفا به پاسخهای صرفا سیاسی یا مدیریت، خطایی جدی است.
▫️برخورد صرفاً امنیت نهتنها را حل کند، اما نمیتواند آن را تشدید کند. سرکوب هیجان آن را حذف نمیکند، بلکه متراکم و انفجاری میکند و در بلندمدت اعتماد، پیوند نسلی و سرمایه عاطفی جامعه را فرسایش میدهد. موضوع فقط آرامکردن خیابان امروز نیست، بلکه کیفیت رابطه فردای نسل جوان با ساختار قدرت است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر