بیمارستان یا میدان شکار؟
روایتهایی که میگویند
مجروحان اعتراضات حتی روی تخت درمان هم امنیت نداشتند.
وقتی پناهگاه جانها به محل تعقیب تبدیل میشوند:
دی ماه فقط در خیابانها خونین نبود. روایتهایی که از داخل ایران بیرون آمدهاند، نشان میدهند که حتی بیمارستانها — جایی که باید پناهگاه جانهای زخمی باشند — از سایه سرکوب در امان میبینند. گزارشها و شهادتها حکایت از آن دارد که مجروحانی که برای درمان انجام دهند، به جای امنیت، با جلوگیری از آن، ناپد یا مرگ میشوند. این تنها یک بحران سیاسی نیست؛ شکستن یکی از بنیادیترین خطوط قرمز انسانی است.
حقوق بشر ایران: درمان یا گزارش؟
سازمان حقوق بشر ایران بر اساس شهادت پزشکان و کادر درمان اعلام کرد که در جریان سرکوب اعتراضات، بیمارستانها عملاً به بخشی از ماشین سرکوب تبدیل شدند. مجروحان در مواردی از درمان محروم شدند، از بازداشتگاه بازداشت شدند، یا حتی در داخل مراکز درمانی کشته شدند. در این گزارشها آمدهاند که پزشکان و پرستارانی که تلاش میکنند جان زخمیها را نجات دهند، تهدید، احضار یا بازدارند — گویی وظیفه انسانی آنها بوده است.
تخت جستوجوی تخت؛ ترسی که زخمیها را پنهان کرد:
این روایتها از جستوجوی اتاقها بهاتاق نیروهای امنیتی برای شناسایی مجروحان، انتقال بیماران به مکانهای نامعلوم، و ایجاد فضای وحشت در مراکز درمانی میگویند. فضایی که باعث شد خیلی از زخمیها جرئت شود به بیمارستان نمیتوانند باشند. برخی از آنها در پستوها و درمانهای مخفیانه رنج میبرند تا به دست نیروهای امنیتی بیفتند که باید حافظ امنیت باشند.
پزشکی زیر فشار وقتی نجات جان انسان جرم تلقی می شود:
گزارشهای نهادهای حقوق بشری باید از مجروحان دیگر در حال درمان، کادر درمان، و حمله به بیمارستانها حکایت استفاده کنند. این وضعیت نهتنها جان انسانها را به خطر انداخت، بلکه مفهوم بیطرفی پزشکی را زیر پا گذاشت. مفهومی که حتی در جنگها نیز باید محترم شمرده شود.
پرسشی که بیپاسخ مانده است
اگر این روایتها درست باشد — و حجم آنها آنقدر زیاد است که نمیتوانم بهسادگی نادیدهشان کنم — با وضعیتی روبهرو هستیم که در آن مرز میان درمان و سرکوب فرو ریخته است. بیمارستان دیگر محل امید نیست؛ اما برای برخی از ایستگاه های بعدی متوقف یا مرگ تبدیل شده است.
جامعهها در آن زخمی از ترسی که از درمان فرار میکند، چه اندازه از اندازههای انسانی فاصله گرفته شده است؟ ذکری این روایتها تنها ثبت تاریخ نیست — مطالب پاسخگویی است
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر