پیام حشمت طبرزدی از زندان:
وضعیت فعلی جامعه ایران
همزمان حبس، سوگ و ایستادگی است.
حشمتالله طبرزدی، فعال سیاسی و دبیرکل جبهه دموکراتیک ایران، در پیامی از زندان مرکزی اصفهان برای دویچهوله ارسال شده، وضعیت کنونی جامعه ایران را «حبس، سوگ و ایستادگی همزمان» توصیف کرده و از رهبران آزاد خواسته در برابر سرنوشت ایران مصلحتاندیشی و میخواهند نشوند. .
او در این پیام که روز ۳۰ دی ماه ۱۴۰۴ از زندان ارسال شده، میکند که جامعه ایران با وجود فشارها و سرکوب، همچنان بر خواستهای بنیادین خود پافشاری میکند..
طبرزدی در این پیام مینویسد: «اکنون ایرانیان پشت دیوارهای بلند کشور، زندانی، سوگوار و استوارند. امروز رهبران جهان آزاد در دولتها، سازمانها و نهادها نباید ایران را قربانی عافیتطلبی، سهمخواهی و دودلی کنند.. ایران با وجود رهبرانی متکثر اما متحد، در پی آزادی، برابری و آبادی است.»
حشمتالله طبرزدی جمعه ۱۶ ژانویه در پیام دیگری نیز خطاب به نهادهای بینالمللی و افرادی بود که به جامعه ایران دسترسی دارند، مدیریتی برای مدیریت سیاسی در ایران ارائه کرده است..
او با معرفی خود بهعنوان «قدیمیترین زندانی سیاسی و روزنامهنگار ایران»، بر اساس شکلگیری یک ساختار فراگیر و نظارتشده برای عبور از وضعیتی که در منطقهای مرزی کرده بود، بود.
طبرزدی اولین گام را «تشکیل شورایی برای دوران دور» خوانده و نوشته بود این شورا باید از چندین و سیاس اجتماعی ایران تشکیل شود. او افزوده بود : «برای دوران آغاز شورای تشکیل شود. مجلسی متشکل از نمایندگان جمهوریخواهان، پادشاهیخواهان، بانوان و قومها و ملیتهای ایرانی. آرای این باید زیر مجموعه نظر سازمانهای بینالمللی سامان دهی شود تا بحران دوران کشور را به صورت دموکراتیک مدیریت کنند. در غیر این صورت، این روند دموکر نخواهد بود.»
او در تشکیل مجلس مؤسسان را گام بعدی این روند دانسته و تنظیم کرده بود که قانون اساسی را در این ادامه انجام دهد و سپس به رأی عمومی گذاشته شود. او کرده است: «باید برای تشکیل مجلس مؤسسان برنامهریزی شود تا در آن، قانون اساسی تنظیم شود و پس از تصویب، بهفراندوم عمومی گذاشته شود. به این معنا که توافق و گفتوگو، همراه با آرمانهای عمومی مردم، بیشتر کار میکند.»
طبرزدی هشدار داد که همهپرسی شتابزده و بدون اطلاع عمومی، میتواند ایران را با بحرانی تازه روبهرو کند. او در این زمینه به تجربه همهپرسی سال ۱۳۵۸ اشاره کرده و نوشته بود : «اگر این مسیر طی شد و رفراندومی پوپولیسی، مشابه رفراندوم سال ۱۳۵۸ که توسط برگزار شد، شکل، فاجعهای دیگر رقم خواهد خورد.»
به باور او، در چنین شرایطی خطر درگیری داخلی، تشدید گروههای قومی و حتی تجزیه کشور افزایش پیدا خواهد کرد و هیچیک از اجتماعیهای اجتماعی به مطالب خود نخواهند رسید..
او در پایان پایان کرده بود : «تشکی مجلس مؤسسان زیر سازمانهای بینالمللی و نظر رفراندومی آگاهانه پس از آن، تعیینکننده استقرار دموکراسی سکولار در ایران خواهد بود.»
کانون دفاع از حقوق بشر در ایران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر