وقتی اینترنت
به سلاح جنگی تبدیل میشود
– در جهان معاصر، اینترنت دیگر صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه به یکی از ارکان اساسی سازمانیابی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تبدیل شده است
زیرساختهای حیاتی، از نظامهای بانکی و بهداشتی گرفته تا رسانهها، آموزش و حتی سازوکارهای امدادرسانی، به درجات مختلف به دسترسی پایدار به اینترنت وابستهاند
با این حال، در شرایط مخاصمات مسلحانه، همین زیرساخت حیاتی بهطور فزایندهای به موضوع یا ابزار مداخلهی امنیتی دولتها تبدیل میشود. یکی از برجستهترین نمودهای این تحول، توسل به قطع یا محدودسازی گستردهی اینترنت در زمان جنگ است؛ اقدامی که اگرچه اغلب با استناد به ضرورتهای امنیت ملی توجیه میشود،
اما از منظر حقوق بینالملل
با چالشهای جدی مواجه است
در سطح تحلیلی، مسئلهی قطع اینترنت در زمان جنگ را باید در نقطهی تلاقی دو حوزهی مهم از حقوق بینالملل بررسی کرد: حقوق بینالملل حقوق بشر و حقوق بینالملل بشردوستانه. هر یک از این دو نظام حقوقی، مجموعهای از اصول و قواعد را ارائه میدهند که بهطور مستقیم یا غیرمستقیم بر مشروعیت چنین اقداماتی تاثیر میگذارند. فهم دقیق این مسئله مستلزم درک این نکته است که جنگ، برخلاف برخی برداشتهای سادهانگارانه
به معنای تعلیق کامل حقوق نیست
بلکه به معنای تغییر در نحوهی اعمال و تفسیر آنهاست.
از منظر حقوق بشر، اگرچه اینترنت بهطور صریح در اسناد کلاسیک مانند میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی ذکر نشده، اما تفسیرهای نهادهای بینالمللی بهویژه در دو دههی اخیر، بهروشنی نشان میدهند که حقوقی مانند آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات، که در مادهی ۱۹ این میثاق تضمین شدهاند، در فضای آنلاین نیز به همان اندازه قابل اعمال هستند. این تحول تفسیری اهمیت بنیادینی دارد، زیرا به این معناست که اینترنت نه صرفاً یک ابزار فنی، بلکه بستری برای اعمال حقوق بنیادین تلقی میشود. در نتیجه، محدودسازی یا قطع آن میتواند تاثیراتی چندلایه بر حقوق مختلف داشته باشد؛ از جمله آزادی بیان، حق دسترسی به اطلاعات، مشارکت سیاسی و حتی در برخی شرایط
حقوقی مانند سلامت و امنیت شخصی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر