حمله به مراکز تولید دارو؛ “جنایت جنگی در قالب ضرورت نظامی
خویش است، انتظار واکنش سریع از سوی ساختار موجود حکومت برای جبران این خسارت، غیرواقعبینانه است.
او به وضعیت یک بیمار مبتلا به سرطان در ایران اشاره میکند که گفته بود: «وضعیت دارو در ایران این روزها آنقدر وخیم است که برای تهیه داروی خود، از سر استیصال به مؤسسه خیریه حمایت از بیماران مبتلا به سرطان محک مراجعه کردم و دست به دامن آنها شدم، اما آنها هم گفتند خودمان دچار کمبود هستیم و حتی به داروهای مسکن معمولی یا ضد سرگیجه که بعد از شیمیدرمانی برای مقابله با نوروپاتی به بیمار میدهند هم دسترسی نداریم.»
بحرانی به نام فروپاشی کادر درمان
پیرحسین کولیوند، رئیس جمعیت هلالاحمر ایران، نهم فروردین ماه در گزارش ستاد مرکزی مدیریت عملیات اضطراری اعلام کرده بود که از ابتدای حملات اسرائيل و آمریکا به ایران، ۱۰۲ هزار و ۴۳ واحد غیرنظامی شامل ۸۰ هزار و ۲۱۲ واحد مسکونی و ۲۰ هزار و ۹۱۷ واحد تجاری تخریب شدهاند که ۳۶ هزار و ۳۶۹ واحد آن مربوط به استان تهران است. همچنین ۲۹۶ مرکز دارویی، درمانی، بهداشتی و اورژانسی، ۶۰۰ مدرسه و ۱۸ مرکز هلالاحمر،۲۹۶مرکز دارویی، درمانی، بهداشتی و اورژانسی، ۶۰۰ مدرسه و ۱۸ مرکز هلالاحمر از چرخه خدمترسانی خارج شدهاند.
بیشتر بخوانید: ترومای جمعی؛ کالبدشکافی بحران و راهکارهای بازیابی سلامت روان
دکتر همتپور در این میان، در بخش دیگری از اظهاراتش به بحران نبود پزشک متخصص میپردازد: «علاوه بر تخریب بسیاری از مراکز درمانی، اکنون تمام ساختار و چرخهحیاتی کشور، از تولید واکسن تا تأمین آب و برق، دچار اختلال شده است. در تهران چندین تصفیهخانه هدف قرار گرفته و آب لولهکشی قطع شده است. نبود برق در بیمارستانها فاجعهآفرین است. بسیاری از پزشکان و جراحان مجرب، یا در دسترس نیستند یا به دلیل خطرات جانی و امنیتی، خانوادههایشان اجازه بازگشت آنها را به ایران نمیدهند.»
بیشتر بخوانید: جنگ ایران؛ اسرائیل میان فرسودگی روانی و تابآوری اقتصادی
همتپور توضیح میدهد که با آغاز جنگ، بسیاری از پزشکان دوتابعیتی از طریق مرزهای زمینی ارمنستان و ترکیه کشور را ترک کردهاند. هرچند حکومت جلوی خروج خیلی از پزشکان از مرزها را نیز گرفته است. همچنین بسیاری از مطبهای خصوصی در تهران تعطیل شده است.
به عقیده همتپور این وضعیت باعث شده بار مراجعات به پزشکان باقیمانده به شدت افزایش یابد. به گفته او، در برخی مناطق تهران یک پزشک مجبور است روزانه بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ بیمار را ویزیت کند؛ رقمی چند برابر ظرفیت معمول.
او درباره وضعیت فاجعهبار شهرستانها میگوید: «در شهرستانها وضع بسیار بدتر است. ما در مورد مجروحان اعتراضات سراسری موردی داشتیم که احتیاج به چندین عمل فوق تخصصی داشت؛ او را بین چهار شهر جابهجا کردند تا عمل شود و دست آخر هم متأسفانه پایش را از دست داد. پیدا کردن یک جراح به این سادگی نیست. در کل غرب ایران شاید پنج متخصص پیدا کنید. اکثر متخصصان در شهرهای بزرگ مثل تهران، مشهد، شیراز و اصفهان هستند و بقیه شهرها از این نظر بسیار مشکل دارند.»
روزنامه شرق هفته گذشته با انتشار گزارشی به فشارهای مضاعف بر بیماران و خانوادههای آنان در شرایط جنگ پرداخته بود.
در این گزارش آمده بود که بسیاری از بیماران قادر به ادامه برنامههای منظم درمانی خود نیستند و خانوادهها با کمبود دارو و افزایش هزینهها روبهرو هستند. علاوه بر این، استرس ناشی از حملات، وضعیت افراد مبتلا به بیماریهای قلبی و دیگر مشکلات سلامت را تشدید کرده است. پزشکان در این میان هشدار دادهاند که برخی بیماران ممکن است به دلیل ترس از بمباران، نتوانند بهموقع جراحی یا شیمیدرمانی شوند و درمان خود را به تعویق بیندازند یا متوقف کنند.
به گفته این پزشک فعال در حوزه حقوق بشر، موضوع اکنون فقط موضوع بحران دارو نیست؛ تمام چرخه ساختاری نظام درمان دچار اختلال شده است.
حمله به مراکز دارو و درمان، مصداق بارز “جنایت جنگی”
بر اساس کنوانسیونهای ژنو (بهویژه کنوانسیون چهارم) و پروتکلهای الحاقی آن، حمله عمدی به بیمارستانها، مراکز درمانی، پرسنل پزشکی و آمبولانسها در درگیریهای مسلحانه، چه بینالمللی و چه غیربینالمللی، جنایت جنگی محسوب میشود و این اماکن از حمایت ویژه برخوردارند.
بیشتر بخوانید: نگرانی دیدهبان حقوق بشر از حضور کودکان در مراکز نظامی ایران
حسن نایبهاشم با اشاره به مفاهیم حقوقی این امر میگوید: «سازمان جهانی بهداشت این اقدام را نقض صریح حقوق بینالملل خوانده است و فاجعه اینجاست که اگر همین امروز جنگ تمام شود، حکومت ایران به جای مردم، به سرعت به فکر بازسازی تأسیسات نظامی خود خواهند بود نه تامین سلامت و امنیت جان آنها.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر