سکوت جهان در برابر درد انسان
سکوت جهان در برابر درد انسان؛ جهانی که گاهی چشمانش را میبندد و گوشهایش را میبندد،
گویی نمیخواهد ببیند درد یک انسان را. اما درد، حتی در سکوت، فریاد میزند؛ فریادی که با هیچ دیوار و فاصلهای خاموش نمیشود. هر زخمی که دیده نمیشود،
هر اشکی که نادیده گرفته میشود، بخشی از حقیقتی است که جهان نمیتواند آن را انکار کند: انسان بودن مسئولیت میآورد،
و بیتفاوتی بزرگترین خیانت است. حتی در میان سکوت، تنها نگاههایی که هنوز میبینند و قلبهایی که هنوز میفهمند، امید را زنده نگه میدارند و یادآوری میکنند که درد هر انسان،
درد همه انسانهاست
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر