خانه باید امن باشد، نه مرگ گاه.
حق زندگی، بیقید و شرط، متعلق به هر زن است.»
هر روز زنانی در خانههای خود کشته میشوند؛ جایی که باید امنترین مکان زندگی باشد. این قتلها تنها تراژدی فردی نیست؛ نشانهی یک الگوی ساختاری است. الگویی که در آن قوانین ناکافی، فرهنگ خشونت و کمتوجهی جامعه، زنان را از امنترین حق انسانیشان محروم میکند: حق زندگی.
قتلهای خانگی، سکوت و بیتفاوتی را بازتولید میکند. وقتی سیستم قضایی و اجتماعی نتواند از زنان محافظت کند، خشونت خصوصی به ابزاری برای ایجاد ترس عمومی تبدیل میشود. هر زن باید بتواند در خانهی خود، بدون نگرانی از نزدیکترین فرد، زندگی کند؛ بدون تهدید، بدون ترس، بدون وحشت.
این موضوع محدود به یک خانواده یا یک حادثه نیست؛ وقتی ساختارها شکست میخورند، جامعه آسیب میبیند. آموزش ناقص، قوانین ناکارآمد و نگرشهای فرهنگی که خشونت علیه زنان را کماهمیت جلوه میدهند، چرخهی ظلم را تداوم میبخشند.
حقوق بشر زمانی معنا پیدا میکند که حتی در کوچکترین و خصوصیترین فضاها هم رعایت شود. خانه باید پناهگاه باشد، نه زندان یا تهدید. سکوت، همدستی نیست؛ خیانت به کرامت انسانی است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر