بنام آزادی
ممنوعالورود کردن دانشجویان به دانشگاه و فروکاستن دانشگاه به بسترهای مجازی که معنایی جز اخته کردن هرنوع از ارتباط جمعی ندارد، نه یک رویکرد مدیریتی-آموزشی صرف، که قهری عریان در راستای سرکوب هر نوعی از استقلال و تجلی امر سیاسی است. این سیاستِ حذف و سانسور و قهر، تداوم همان مناسباتی است که در آن قدرت حاکمه، از هر شکلی از آگاهی جمعی و سازمانیافتگی طبقاتی هراس دارد. مطابق این سیاست، دانشگاه در مقام یکی از معدود فضاهای تولید و نشر آگاهی انتقادی، باید بیتفاوت، از هم گسسته و بیدندان شود. تمام ما میدانیم که در منطق تمامیتخواه قدرت حاکمهی ایران، دانشجو نه انسانی آگاه، که نیروی کاری بالقوه است برای مطیع و منزوی و فاقد هرگونه قدرت کنش جمعی شدن. اکنون اما این دستگاه حاکمه که از سر و صورتش چرک و خون میبارد قصد مجازی سازی دانشگاه را دارد. دانشگاه حضوری، جایی است که در آن تضادها به عریان ترین شکلشان دیده میشوند، صداها به هم میرسند و امر سیاسی از دل زیست روزمره سر برمیآورد. به همین دلیل است که حاکمیت، بجای پاسخگوی خواست های بحق قشر دانشجو بودن، صورت مسئله را پاک میکند: بستن درهای دانشگاه به روی دانشجویان!
تمام ما میدانیم از همان آغاز که به دلیل برودت هوا! دانشگاه را تعطیل کردند تا به امروز که به دلایل مضحک و شرم آور همچنان ادامه دهنده همان سیاست هستند، قصدشان چیزی جز سرکوب و عادی سازی خفقان جمعی نبوده است. همهی ما این را نیز میدانیم که مجازی سازی آموزش نشانه چیزی جز ضعف و فلاکت این حکومت خونین نیست. میدانیم که بستن دانشگاه اعترافی است به اینکه آگاهی خطرناک تر از هر سلاحی است، اعترافی است به اینکه: طبقهی حاکمه میداند دیگر توانایی پنهان کردن ضعف ها و ظلم و ستم های خودش را ندارد. ما میدانیم که نابرابری، استثمار، سانسور، سرکوب دیگر انکار ناشدنی است. اکنون دیگر زمان آن فرا رسیده است تا حتی شده است یکبار مقابل این سازوکار ستم بایستیم و با گلویی خونین حقمان را فریاد بزنیم؛ ما دانشگاه مجازی نمیخواهیم!
تاریخ نشان داده است که آگاهی جمعی را نمیتوان با سرکوب و ارعاب و خفقان نابود ساخت. آگاهی جمعی را نمیتوانید با مجازی سازی محو سازید. تضاد های مادی راه خود را به سینه های شکافته شده باز کرده اند. اکنون زمان آن رسیده است که فریاد بزنیم؛ یا آزادی یا بردگی!
هیچیک از ما دانشجویان در هیچکلاس درس مجازی شرکت نخواهیم کرد و به تحریم اعتراضی خود در این کالبد ادامه خواهیم داد. به یاد داشته باشید: برخورد قهری، برخورد قهری متقابل به بار خواهد آورد!
«انجمن دانشجویی راهِ دِی»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر