نام آزاد برای ایران
ممنوعالورود کردن دانشجویان به دانشگاه و فروکاستن دانشگاه به تختهای مجازی که معنایی جز انتخاب کردن از ارتباط جمعی ندارد، نه یک مدیریت هرنوآموزشی فقط، که قهری عریان در مورد سرکوب هر نوعی از استقلال و تجلی امر است. این سیاستِ حذف و سانسور و قهر، تداوم همان مناسباتی است که در آن قدرت حاکمه، از هر شکلی از جمعی و سازمانیافتگی طبقاتی هراس دارد. با توجه به این سیاست، دانشگاه در مقام یکی از معدود فضاهای تولید و نشر انتقادی، باید بیتفاوت، از هم گسته و بیدندان شود. تمام ما میدانیم که در منطق تمامیتخواه قدرت حاکمهی ایران، دانشجو نه انسانی است، که نیروی کاری بالقوه است و منزوی و نمیتوانند برای قدرت کنش جمع شوند. اکنون اما این دستگاه حاکم است که از سر و صورتش چرک و خون میبارد قصد ساختن دانشگاه را دارد. دانشگاه حضوری، محلی است که در آن تضادها به عریان ترین شکلشان دیده می شود، صداها به هم می رسند و امر از دل زندگی روزمره سر برمی آورد. به همین دلیل است که حاکمیت، بجای پاسخگوی خواست های بحق قشر دانشجو، صورت مسئله را پاک میکند: بستن درهای دانشگاه به روی دانشجویان!
تمام ما میدانیم از همان آغاز که به دلیل برودت هوا! دانشگاه را تعطیل کردند تا امروز که به خواست مضحک و شرم آور ادامه دهنده همان سیاست هستند، قصدشان چیزی جز سرکوب و عادی سازی خفقان جمعی نبوده است. همهی ما این را نیز میدانیم که آموزش مجازیسازی به چیزی جز ضعف و فلاکت این حکومت خونین نیست. میدانیم که دانشگاه اعترافی را در مورد خطرات خطرناک هر سلاحی است، اعتراف میکند به آن: طبقهای حاکمه میداند دیگر ضعفها را پنهان میکند و ظلم و ستمهای خودش را ندارد. ما میدانیم که نابرابری، استثمار، سانسور، سرکوب دیگر انکار ناشدنی است. اکنون دیگر زمان آن فرا رسیده است تا حتی یکبار در مقابل این سازوکار استم بایستیم و با گلویی خونین حقمان را فریاد بزنیم. ما دانشگاه نمیخواهم!
تاریخ نشان داده است که جمعی را نمی توانم با سرکوب و ارعاب و خفقان نابود کنم. جمعی را نمیتوان با مجازی سازی محو سازید. تضادهای مادی راه خود را به سینه های شکافته شده باز کرده اند. اکنون زمان آن رسیده است که فریاد بزنیم. یا آزادی یا بردگی!
هیچیک از ما دانشجویان در هیچکلاس درس مجازی شرکت نخواهیم کرد و به اعتراضی خود در این کالبد ادامه داد. به یاد داشته باشید: برخورد قهری، برخورد قهری متقابل به بار خواهد آورد!
«انجمن دانشجویی راهِ دِی»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر