زندگی با حقوق ۱۵ میلیونی در شرایطی که خط فقر۵۵ میلیون تومان است
در سالهای اخیر شکاف میان درآمد خانوارها و هزینههای واقعی زندگی در ایران به شکل بیسابقهای افزایش یافته است. وقتی گفته میشود «خط فقر ۵۵ میلیون تومان» اما بسیاری از افراد با حقوق حدود ۱۵ میلیون تومان زندگی میکنند، در واقع از فاصلهای حرف میزنیم که تنها عدد نیست، بلکه تجربهی زیستهی میلیونها نفر را روایت میکند.
فشار اقتصادی و محدودیت انتخابها
حقوق ۱۵ میلیونی در مقایسه با خط فقر ۵۵ میلیونی یعنی تقریباً یکسوم حداقل هزینهی لازم برای تأمین نیازهای پایه. نتیجهاش این است که بخش بزرگی از درآمد صرف ضروریترینها میشود: اجاره، خوراک، حملونقل و هزینههای درمانی. در چنین شرایطی:
خرید کالاهای بادوام (مثل لوازم خانگی یا گوشی موبایل) به تعویق میافتد؛
سفر، تفریح و حتی تفریحات کمهزینه محدود میشوند؛
کیفیت غذایی و خدمات بهداشتی کاهش پیدا میکند.
فرسودگی روانی و اجتماعی
این شکاف کمکم تبدیل به استرس مزمن میشود. افراد دائماً در نگرانیاند که «چطور آخر ماه برسند». این نگرانی روی سلامت روان، روابط خانوادگی و احساس امنیت اقتصادی اثر مستقیم دارد.
والدینی که در تأمین هزینههای مدرسه و نیازهای فرزندان ناتواناند، احساس شکست و فشار بیشتری تجربه میکنند.
جوانان چشمانداز روشنی برای آینده نمیبینند، در نتیجه انگیزهی پسانداز، سرمایهگذاری یا حتی تشکیل خانواده کاهش مییابد.
نابرابری و احساس بیعدالتی
وقتی هزینههای زندگی رشد میکند اما درآمدها ثابت میماند یا رشد محدود دارد، احساس نابرابری پررنگتر میشود. افراد میبینند که جامعه دوگانه شده است: گروهی که در شرایط اقتصادی باثباتتری زندگی میکنند و گروه بزرگی که برای حداقلها میجنگند.
این احساس بیعدالتی میتواند به کاهش اعتماد اجتماعی، نارضایتی عمومی و فاصله گرفتن مردم از نهادهای رسمی منجر شود.
استراتژیهای بقا
برای مدیریت این فاصلهی بزرگ، خانوادهها مجبور میشوند روشهای جدیدی برای بقا پیدا کنند:
کار دوم یا سوم، اضافهکاری یا مشاغل پارهوقت
کاهش مصرف انرژی، حذف بسیاری از کالاها
نقلمکان به مناطق ارزانتر
وابستگی بیشتر به خانواده و کمکهای اطرافیان
اما این استراتژیها پایدار نیستند و اغلب به کاهش کیفیت زندگی و فرسودگی بیشتر منجر میشوند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر