کودکان کار؛ چهره پنهان فقر شهری
با وجود تصویب قوانین متعدد برای حمایت از کودکان و ممنوعیت بهکارگیری افراد زیر ۱۵ سال، پدیده «کودکان کار» همچنان یکی از معضلات جدی اجتماعی در ایران به شمار میرود. حضور این کودکان در خیابانها، کارگاهها، مراکز تفکیک زباله و مشاغل غیررسمی، تصویری نگرانکننده از وضعیت فقر، نابرابری و ضعف نظام حمایتی کشور ارائه میدهد
.
بر اساس برآوردهای سازمانهای مردمنهاد فعال در حوزه کودکان، تعداد کودکان کار در کشور بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ هزار نفر تخمین زده میشود. آمار رسمی دقیق در این زمینه وجود ندارد، چرا که بخش زیادی از این کودکان فاقد مدارک هویتی یا تابعیت رسمی هستند. بسیاری از آنها از خانوادههای کمدرآمد، مهاجر یا بیسرپرست میآیند.
این کودکان روزانه ساعتهای طولانی را در شرایط نامناسب کاری سپری میکنند؛ از فروش گل و آدامس در چهارراهها گرفته تا جمعآوری زباله و کار در کارگاههای زیرزمینی. بررسیها نشان میدهد بخش قابلتوجهی از آنها از تحصیل بازماندهاند و در معرض سوءاستفادههای جسمی، روانی و اقتصادی قرار دارند.
به گفته کارشناسان اجتماعی، فقر اقتصادی، بیکاری والدین، مهاجرت و نبود حمایتهای اجتماعی مؤثر از مهمترین عوامل گسترش این پدیده است. با وجود فعالیت برخی نهادها و سازمانهای مردمنهاد در زمینه آموزش، تغذیه و مراقبت از این کودکان، همچنان نبود هماهنگی میان دستگاههای اجرایی مانع از اجرای مؤثر برنامههای حمایتی است.
«زهرا صادقی»، کارشناس مسائل اجتماعی، در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید:
«تا زمانی که خانوادهها امنیت اقتصادی نداشته باشند و سیاستهای رفاهی پایدار اجرا نشود، کودکان کار همچنان بخشی از واقعیت تلخ جامعه خواهند بود. برخورد مقطعی یا جمعآوری خیابانی راهحل نیست؛ باید ریشههای فقر درمان شود.»
در سالهای اخیر، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی طرحهایی را برای شناسایی و حمایت از کودکان کار اجرا کرده است، اما بسیاری از فعالان مدنی معتقدند این اقدامات کافی نیست و نیاز به برنامهای جامع و بینسازمانی وجود دارد.
پدیده کودکان کار، تنها مسئلهای انسانی یا اجتماعی نیست، بلکه نشانهای از شکاف اقتصادی و ضعف سیاستگذاری در حوزه رفاه عمومی است. آینده این کودکان، آینده جامعه را رقم میزند و هر بیتوجهی امروز، هزینهای سنگین برای فردای کشور به همراه خواهد داشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر