سلول به سلول بیعدالتی؛ جنگ و فروپاشی حقوق زندانیان
در دل هر بحران، اولین صداهایی که خاموش میشوند، صداهای پشت میلهها هستند. زندانیان در ایران سالهاست که حتی در شرایط عادی نیز از ابتداییترین حقوق انسانی محروم ماندهاند و اکنون در سایه جنگ و آشوب، این محرومیت به مرحلهای عریانتر و بیرحمانهتر رسیده است.
زندان؛ محل فراتر از مجازات
زندان در ساختاری تنها محل اجرای حکم نیست، بلکه به فضایی برای فشار روانی، تنبیهمر و محرومیت از حقوق اولیه تبدیل شده است. حق دسترسی به درمان، تماس با خانواده، وکیل، مرخصی و حتی امنیت جانی، در بسیاری از موارد به ابزاری برای اعمال فشار بدل شده است. در روزهایی که جامعه درگیر تنش و ناامنی است، وضعیت زندانیان بهمراتب وخیمتر میشود و آنها را به قربانیان خاموش تبدیل میکند.
حقوق جنگ و تشید فروپاشی
وقتی سایه جنگ بر کشور میافتد، نگاهها به خیابانها، مرزها و تحولات سیاسی دوخته میشود، اما در پس دیوارهای بلند زندان، بحرانی دیگر در حال شکلگیری است. زندانیان در شرایط عادی نیز از حقوقی که لازم است، در وضعیت جنگی بیش از هر زمان دیگری در معرض بیخبری، قطع دارو، ارتباط و ارتباط با جهان بیرون میگیرند. این برای زندانیان بیمار، سالمندان و زندانیان سیاسی به وضعیت مستقیم جان است
در چنین فضایی، سلولها تنها اتاقهای بستهشده، بلکه به نمادهای متمرکزی از بیعدالتی تبدیل میشوند. جایی که انسان نهتنها از آزادی، بلکه از حق شنیده شدن نیز محروم میشود. خطر ناشی از اخبار متناقض، ترس از انتقال اجباری، نبود اطلاع از وضعیت خانوادهها و فشارهای روحی، بار روانی سنگین بر زندانیان تحمیل میکند.
خانواده ها قربانیان بیرون از میله ها
فروپاشی حقوق زندانیان تنها به درون زندان محدود نمیشود. خانوادههایی که پشت درهای بسته منتظر خبری از عزیزان خود هستند، بخشی از همین رنج سیستماتیک هستند. جنگ و بیثباتی ارتباط میان زندانی و خانواده راتر کرده است و این بیخبری، زخمی از روان خانوادهها برجای میگذارد. مادری که نمیداند فرزندش دارو دریافت کرده یا نه، همسری که از وضعیت سلامتی عزیزش بیخبر است و فرزندی که تنها سهمش از پدر یا مادر، سکوت و انتظار است، همگی بخشی از این چرخه بیعدالتی هستند.
سلولهایی که حقیقت را فریاد میزند
حقوق زندانیان، سنجش اخلاقی هر نظام حقوقی است. جامعهای که حتی در زمان بحران نمیتواند زندانی را حفظ کند، در حقیقت بخشی از بنیان عدالت خود را از دست داده است. زندانی، فارغ التحصیل از یک نوع، دائماً انسان است و می تواند از امنیت، سلامت و ارتباط با خانواده از ابتدایی ترین حقوق او به شماره میآید.
امروز آنچه در پس دیوارهای زندان جریان دارد، تنها یک موضوع حقوقی نیست؛ این موضوع به وجدان جمعی جامعه میشود. هر سلول، روایتی از بیعدالتی است و هر سکوت، فرصتی برای تداوم این وضعیت. در روزگار جنگ، حفظ حقوق زندانیان نه یک لطف، بلکه آزمونی برای انسانیت و عدالت است
کانون دفاع از حقوق بشر در ایران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر