دلنوشته نگرانی از روزای آتش بس

 💚🤍❤️

هموطنان عزیز، سلام.

این روزها خیلی هاتون از حرف ناراحتی شدید. گفت پس چی شد؟ چرا بعد از آتش‌بس حمله نکرد؟ حق دارید. وقتی چهار دهه ظلم دیدیم، دل‌مون یک ضربه نهایی می‌خواهد. ولی بیایید با هم از بالا به صفحه شطرنج نگاه کنیم.

اگر حمله نظامی می‌کرد، چی می‌شد؟ اول، تمام زیرساخت های ایران رو باید می زد. نیروگاه، پالایشگاه، بندر، فرودگاه. نتیجه‌اش چی بود؟ یک ایران ویران، یک ملت گرسنه، و یک بهانه طلایی از جمهوری اسلامی که بگه دشمن خارجی مقصر همه بدبختی‌هاست. آنوقت همین رژیم با هیجان ملی‌گرایانه، دوباره 20 سال عمر می‌خرید.

نقد این بازی رو بلده. او وارد تله جمهوری اسلامی نشد. تصمیم هوشمندانه این بود که جنگ رو به زمینی بکشونه که رژیم توش بازنده مطلقه: اقتصاد و معیشت.

الان با محاصره تنگه هرمز، شریان نفتی رژیم قطع شده است. نفت نفروشه، حقوق سپاه و بسیج رو نمی‌تونه بده. وقتی مزدور حقوق نگیره، اسلحه‌ش رو زمین می‌ذاره. از آن طرف با فشار مالی اقتصادی، ریال هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شه. کارگر، معلم، بازنشسته، همه کف خیابونن. این یعنی فروپاشی از درون.

جمهوری اسلامی از بمب نمی‌ترسه. از مردم گرسنه و عصبانی می‌ترسه. از کارمندی می‌ترسه که دیگه سر کار نمی‌ره. از ارتشی می‌ترسه که به مردم شلیک نمی‌کنه چون خودش هم نون نداره بخوره.

پس خیال‌تون تخت باشه. این عدم حمله، شکست ما نیست. این تغییر تاکتیک برای یک پیروزی قطعی و کم‌هزینه است. حکومت رژیم رو توی قفس خفه می‌کنه به‌جای اینکه شهر رو بمبارون کنه.

این روزهای سخت، درد زایمان ایران جدیده. جمهوری اسلامی رفتنیه. شک نکن. فقط باید متحد بمونیم و به نیروی خودمون ایمان داشته باشه. چون آخرش، این ما هستیم که تمومش کنیم.

پاینده ایران.