بیانیه چشم پزشکان ایران به حکومت

 بیانیه سرگشاده جمعی از چشم‌پزشکان ایران

جمعی از چشم‌پزشکان ایران در بیانیه‌ای خطاب به روسای قوا و مسئولان نظامی، انتظامی و قضایی کشور، نگرانی عمیق و اعتراض صریح خود را نسبت به افزایش نگران‌کننده موارد آسیب‌های شدید چشمی و نابینایی‌های دائمی در جریان برخوردها با اعتراضات مردمی، که در اثر استفاده گسترده و بی‌ضابطه از تفنگ‌های ساچمه‌زن ایجاد شده است، اعلام کردند.

در این بیانیه آمده است:

ما به عنوان پزشکانی که هر روز شاهد رنج این قربانیان و خانواده‌های آنان هستیم، با صراحت اعلام می‌کنیم: کور کردن انسان‌ها، حتی در شرایط ناآرامی و اعتراض، نه ابزار کنترل، بلکه مصداق بارز ظلم، نقض کرامت انسانی و عملی مجرمانه و غیرانسانی است.

در بخش دیگری از این بیانیه تاکید شده است:

۱. استفاده از سلاح‌های ساچمه‌زن به شکلی که منجر به هدف قرار گرفتن صورت و چشم شهروندان می‌شود، از نظر پزشکی و اخلاقی کاملاً غیرقابل قبول و به‌شدت خطرناک است.

۲. نابینا کردن انسان‌ها، تحت هر عنوان و در هر شرایطی، نه شرعاً، نه قانوناً و نه اخلاقاً قابل توجیه نیست.

۳. این اقدامات، علاوه بر آسیب‌های جبران‌ناپذیر جسمی و روانی به قربانیان، زخم‌های عمیق و ماندگار اجتماعی بر پیکر جامعه بر جای می‌گذارد.

ما از مسئولان محترم کشور قاطعانه می‌خواهیم:

دستور توقف فوری استفاده از تفنگ‌های ساچمه‌زن و هر ابزار مشابه در برخورد با تجمعات مردمی را صادر کنند.

درباره موارد متعدد نابینایی‌های رخ‌داده، تحقیق مستقل، شفاف و پاسخ‌گو صورت گیرد.

آمران و عاملان این اقدامات، مطابق قانون، مورد رسیدگی قضایی عادلانه قرار گیرند.

سازوکاری روشن برای جبران خسارت مادی و معنوی قربانیان و حمایت درمانی، توان‌بخشی و اجتماعی از آنان ایجاد شود.

آموزش و پرورش در دوران قیام

 آموزش و پرورش در دوران قیام مردم ایران (۱۴۰۴)

مقدمه

سال ۱۴۰۴ را می‌توان یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران دانست؛ سالی که با گسترش نارضایتی‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، شاهد شکل‌گیری قیامی فراگیر در میان اقشار مختلف جامعه، به‌ویژه جوانان و دانش‌آموزان بود. در این میان، نظام آموزش و پرورش نه‌تنها از این تحولات متأثر شد، بلکه خود به یکی از کانون‌های اصلی اعتراض، آگاهی‌بخشی و مقاومت مدنی تبدیل گردید. مدارس و دانشگاه‌ها در این دوره نقشی فراتر از نهاد آموزشی ایفا کردند و به فضایی برای بازتاب خواسته‌های نسل جدید بدل شدند.

 جایگاه آموزش و پرورش در بستر قیام۴

آموزش و پرورش همواره نهادی تأثیرگذار در شکل‌دهی افکار عمومی است. در قیام ۱۴۰۴، این نقش برجسته‌تر شد؛ زیرا بخش عمده‌ای از معترضان را دانش‌آموزان، دانشجویان و معلمان تشکیل می‌دادند.

مدارس به‌عنوان نخستین محیط اجتماعی پس از خانواده، محل شکل‌گیری پرسشگری، نارضایتی و گفت‌وگو درباره آینده شدند.

 وضعیت مدارس در دوران قیام

 اختلال در روند آموزشی

در جریان قیام :

بسیاری از مدارس با تعطیلی‌های مکرر یا آموزش‌های ناپایدار مواجه شدند.

فضای امنیتی در اطراف مراکز آموزشی افزایش یافت و این مسئله بر آرامش روانی دانش‌آموزان تأثیر منفی گذاشت.

تمرکز دانش‌آموزان بر یادگیری کاهش یافت و آموزش رسمی جای خود را به نگرانی‌های اجتماعی داد.

تغییر نقش دانش‌آموزان

دانش‌آموزان دیگر صرفاً دریافت‌کننده آموزش نبودند؛ بلکه:

به کنشگران اجتماعی تبدیل شدند،

در اعتراضات مدنی، اعتصاب‌های نمادین و بیان خواسته‌های جمعی مشارکت کردند،

از ابزارهایی مانند شبکه‌های اجتماعی برای انتقال پیام‌ها و آگاهی‌بخشی استفاده کردند.

نقش معلمان در قیام 

معلمان در این دوره نقشی دوگانه و حساس داشتند:

از یک سو، با مشکلات معیشتی، فشارهای شغلی و محدودیت‌های حرفه‌ای مواجه بودند.

از سوی دیگر، بسیاری از آنان به‌عنوان صدای آگاه جامعه آموزشی شناخته شدند.

برخی معلمان با روش‌های غیرمستقیم، مانند تقویت تفکر انتقادی، گفت‌وگوهای کلاسی و همدلی با دانش‌آموزان، نقش مهمی در افزایش آگاهی اجتماعی ایفا کردند.

محتوای آموزشی و شکاف نسلی

یکی از مسائل برجسته در دوران قیام ۱۴۰۴، ناهمخوانی محتوای آموزشی با واقعیت‌های اجتماعی بود:

کتاب‌های درسی اغلب از پرداختن به مسائل روز جامعه فاصله داشتند.

دانش‌آموزان احساس می‌کردند آموزش رسمی پاسخگوی پرسش‌ها و دغدغه‌های واقعی آنان نیست.

این شکاف باعث بی‌اعتمادی نسبت به نظام آموزشی و افزایش گرایش به یادگیری غیررسمی شد.

آموزش غیررسمی و نقش فضای مجازی

در شرایطی که آموزش رسمی با محدودیت روبه‌رو بود، فضای مجازی نقش پررنگی یافت:

شبکه‌های اجتماعی به کلاس‌های غیررسمی آموزش تاریخ، حقوق شهروندی و آگاهی اجتماعی تبدیل شدند.

دانش‌آموزان و جوانان از طریق محتواهای دیجیتال، تجربه‌های زیسته خود را به اشتراک گذاشتند.

این نوع آموزش، سریع، تعاملی و مبتنی بر تجربه واقعی جامعه بود.

 پیامدهای تربیتی و روانی قیام بر دانش‌آموزان

قیام ۱۴۰۴ تأثیرات عمیقی بر نسل دانش‌آموز گذاشت:

پیامدهای منفی

افزایش اضطراب، ناامنی روانی و فرسودگی ذهنی

افت تحصیلی در برخی مقاطع

کاهش اعتماد به نهادهای رسمی

پیامدهای مثبت

رشد آگاهی اجتماعی و سیاسی

تقویت حس مسئولیت‌پذیری و همبستگی

افزایش توان تحلیل و پرسشگری

 آینده آموزش و پرورش پس از قیام 

قیام ۱۴۰۴ این پیام روشن را به همراه داشت که آموزش و پرورش نیازمند تحول اساسی است:

بازنگری در محتوای درسی با توجه به واقعیت‌های جامعه

توجه به سلامت روان دانش‌آموزان

تقویت تفکر انتقادی به‌جای آموزش حافظه‌محور

مشارکت دادن دانش‌آموزان و معلمان در تصمیم‌گیری‌های آموزشی

کردستان در بهمن. ۱۴۰۴

 

با توجه به شرایط فعلی در بهمن ماه ۱۴۰۴، کردستان با ترکیبی از چالش‌های مزمن زیرساختی، فشارهای اقتصادی کشوری و معضلات فصلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. در ادامه گزارشی جامع از وضعیت فعلی این استان آورده شده است:

​گزارشی از چالش‌های مردم کردستان (بهمن ۱۴۰۴)

​کردستان در میانه زمستان ۱۴۰۴، با مجموعه‌ای از بحران‌ها روبروست که از جاده‌های ناایمن تا نوسانات شدید معیشتی را در بر می‌گیرد.

​۱. زیرساخت‌های جاده‌ای: «گذرگاه‌های حادثه»

​یکی از جدی‌ترین اعتراضات مردم و مسئولان محلی در این ماه، وضعیت نامطلوب جاده‌های مواصلاتی است.

• ​عقب‌ماندگی از میانگین کشوری: شاخص راه‌های استان نسبت به میانگین کشوری بسیار پایین است. جاده‌های سنندج به مریوان و مسیرهای شهرستان‌های قروه و دهگلان همچنان با استانداردهای لازم فاصله دارند.
• ​تاثیر بارش‌ها: با ورود سامانه‌های بارشی در هفته اول بهمن، بسیاری از محورهای روستایی مسدود شده و تردد در گردنه‌های برف‌گیر با خطرات جدی همراه است که این موضوع امدادرسانی و حمل‌ونقل کالا را مختل کرده است.

​۲. معیشت و پدیده کولبری

​اقتصاد مرزی کردستان همچنان تحت تاثیر نبود فرصت‌های شغلی پایدار است.

• ​کولبری در سرما: در بهمن ماه، خطرات کولبری به دلیل سقوط بهمن، سرمازدگی و دید کم در معابر مرزی به اوج خود می‌رسد.
• ​تغییر کالاهای قاچاق: گزارش‌های اخیر (بهمن ۱۴۰۴) نشان‌دهنده ورود کالاهای تکنولوژیک مانند تجهیزات اینترنت ماهواره‌ای در کوله‌های کولبران است که نشان‌دهنده تغییر نیازها و ریسک‌های امنیتی در مرزهاست.

​۳. بحران‌های سراسری و تاثیر آن بر کردستان

​کردستان نیز مانند سایر نقاط ایران، از موج نارضایتی‌های اقتصادی و اجتماعی دی و بهمن ۱۴۰۴ تاثیر گرفته است.

• ​تورم و قدرت خرید: رکود تورمی در بازار مسکن و افزایش قیمت کالاهای اساسی، فشار مضاعفی بر دهک‌های پایین در کردستان وارد کرده است.
• ​قطعی انرژی: ناپایداری در شبکه برق و گاز که در برخی مناطق به بیش از ۴ ساعت در روز می‌رسد، علاوه بر مختل کردن زندگی روزمره، به لوازم برقی خانگی و کسب‌وکارهای کوچک آسیب جدی زده است.

​۴. وضعیت آموزشی و اجتماعی

• ​آموزش: ناپایداری اینترنت در هفته‌های اخیر، دانشجویان دانشگاه‌های کردستان را در فصل امتحانات با مشکلات جدی مواجه کرده است.
• ​بازماندگان از تحصیل: طبق آمارهای رسمی اخیر، حدود ۱۸ هزار دانش‌آموز بازمانده از تحصیل در استان شناسایی شده‌اند که ریشه در فقر اقتصادی و کمبود امکانات آموزشی در مناطق 
• دورافتاده دارد

​گزارش میدانی: تراژدی ناتمام در پیچ‌وخم جاده‌ها

​بررسی‌ها نشان می‌دهد که کردستان کمترین میزان بزرگراه نسبت به وسعت جاده‌های اصلی را در کشور دارد.

• ​جاده مرگ: محور سنندج-مریوان که شریان حیاتی تجاری با اقلیم کردستان عراق است، در بهمن ماه به دلیل تردد تانکرهای سوخت و لغزندگی جاده، به کانون حوادث تبدیل شده است. اهالی روستاهای اطراف می‌گویند: «هر سال مسئولان می‌آیند و کلنگ می‌زنند، اما زمستان که می‌رسد، باز هم ما می‌مانیم و جاده‌هایی که با اولین برف بسته می‌شوند.»
• ​پروژه‌های نیمه‌تمام: راه-آهن همدان-سنندج با وجود افتتاح، هنوز در بخش باری و ظرفیت کامل عملیاتی نشده است تا بتواند بار ترافیکی جاده‌ها را کاهش دهد.

​نبض بازار: تورم زیر پوست شهر

​در حالی که سرمای بهمن، هزینه‌های گرمایشی و پوشاک را افزایش داده، وضعیت بازار در شهرهایی مثل بانه و سقز تعریفی ندارد.

• ​رکود در پاساژها: کاهش قدرت خرید مردم و محدودیت‌های اینترنتی که بر کسب‌وکارهای آنلاین سایه انداخته، باعث شده تا بازارهای مرزی که روزی قطب اقتصادی منطقه بودند، حالا با صندلی‌های خالی و مغازه‌های نیمه‌تعطیل روبرو شوند.
• ​بحران نان و انرژی: گزارش‌های محلی از صف‌های طولانی نان در برخی محلات حاشیه شهر سنندج به دلیل اختلال در سهمیه آرد و قطع پراکنده برق نانوایی‌ها حکایت دارد.

​زاویه تاریک: کولبری؛ تنها گزینه برای بقا

​در حالی که طرح‌های «رزاق» و معابر رسمی مرزی با هدف ساماندهی مرزنشینان مطرح شده، اما بهمن ماه ۱۴۰۴ همچنان شاهد عبور غیرقانونی افرادی است که برای تامین معیشت، جان خود را کف دست می‌گیرند.

• ​آمار نگران‌کننده: تنها در دو هفته ابتدایی بهمن، چندین مورد آسیب‌دیدگی شدید ناشی از سقوط از صخره یا سرمازدگی در ارتفاعات "تته" و "ژالانه" گزارش شده است.
• ​زنان و دانش‌آموزان در مسیر مرز: پدیده نوظهور حضور زنان و حتی نوجوانان در صفوف کولبری نشان‌دهنده بن‌بست اقتصادی در برخی روستاهای محروم استان است.

​بخش اجتماعی: سلامت در محاصره برف

​در مناطق صعب‌عبور مانند بخش‌هایی از "هورامان" یا روستاهای دیواندره، دسترسی به خدمات پزشکی در بهمن ماه به یک رویا تبدیل می‌شود.

1. ​کمبود بالگرد امداد: با وجود نیاز مبرم، تعداد بالگردهای امدادی برای انتقال بیماران اورژانسی و مادران باردار از روستاهای محصور در برف کافی نیست.
2. ​فرار نخبگان و کادر درمان: مهاجرت پزشکان متخصص از استان به دلیل نبود امکانات رفاهی و محرومیت منطقه، باعث شده تا بار اصلی درمان بر دوش مراکز دولتی فرسوده بیفتد