وضعیت کارگران در جریان اعتراضات اخیر (دی ۱۴۰۴ و ژانویه ۲۰۲۶) با ترکیبی از مطالبات معیشتی انباشته و پیوند با جنبشهای سیاسی گره خورده است. بر اساس گزارشها، طبقه کارگر در این دوره تحت فشارهای شدید اقتصادی و امنیتی قرار داشته است.
در ادامه، جزئیات وضعیت کارگران در سه محور اصلی بررسی شده است:
۱. مطالبات و محرکهای اقتصادی
بخش بزرگی از بدنه کارگری به دلیل بحرانهای مالی سال ۱۴۰۴ وارد فضای اعتراضی شد. محرکهای اصلی عبارت بودند از:
- تورم و کاهش ارزش پول: عبور تورم رسمی از مرز ۵۰٪ و رسیدن نرخ دلار به ارقامی فراتر از ۱۳۰ هزار تومان، قدرت خرید کارگران را به شدت کاهش داد.
- دستمزد ناعادلانه: اعتراض به عدم تناسب دستمزدها با خط فقر، به ویژه در بخشهای پیمانکاری و خدماتی.
- اعتصابات در صنایع کلیدی: در دیماه ۱۴۰۴، اعتصابات گستردهای در بخشهای نفت، گاز، پتروشیمی (به ویژه پارس جنوبی) و فولاد گزارش شد. کارگران خواستار حذف سقف حقوق، اصلاح نظام دستمزد و حذف پیمانکاران بودند.
۲. فضای امنیتی و سرکوب
دولت و نهادهای امنیتی برخورد سختی با تجمعات و اعتصابات کارگری داشتند:
- بازداشت فعالان: طبق گزارش نهادهای حقوق بشری، بسیاری از فعالان کارگری در شهرهای مختلف (مانند سنندج، اهواز و تهران) بازداشت شدهاند.
- اخراجهای دستهجمعی: در برخی مراکز صنعتی، تهدید به اخراج و جایگزینی کارگران اعتصابی با نیروهای جدید به عنوان ابزاری برای درهمشکستن اعتصابات استفاده شد (مانند تهدید به اخراج ۴۰۰۰ کارگر در منطقه ویژه پارس).
- جرمانگاری فعالیت صنفی: بسیاری از اعتصابات صنفی با برچسبهای امنیتی مواجه شدند که منجر به صدور احکام قضایی سنگین برای نمایندگان کارگران شد.
۳. پیوند با اعتراضات مردمی
تفاوت این دوره با سالهای گذشته، درآمیختگی شعارهای صنفی با مطالبات سیاسی کلان بود:
- تغییر شعارها: در بسیاری از تجمعات، شعارها از «مطالبات مزدی» به سمت نقد ساختار مدیریتی و اقتصادی کشور حرکت کرد.
- همبستگی با اصناف دیگر: اعتصابات کارگری همزمان با اعتراضات گسترده در بازار (کسبه) و تجمعات دانشجویی صورت گرفت که فشاری چندجانبه بر سیستم اداری وارد کرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر