۱۴۰۴ شهریور ۱۳, پنجشنبه

کجای دلم بزارم این همه تفاوت


✊💥 کجای دلم بگذارم؟ مردم دنیا 

سه ماهه کارگران شهرداری ساری و سی سخت  حقوق نگرفتن، نون شب ندارن، شرمنده زن و بچه‌ان...




اون‌وقت اون‌طرف، توی همین کشور، برای یه فوتبالیست قرارداد می‌بندن با ۲۳۸ میلیارد تومان + یه خونه لوکس!



این چه عدالتیه؟!
این چه مملکته که کارگر شهرشو ول می‌کنه، بعد میلیارد میلیارد خرج توپ گرد می‌کنه؟!

📢 کارگر امنیت نداره، حقوق نداره، صداش شنیده نمیشه...
ولی میلیاردها تومن پول راحت خرج یه بازیکن میشه!

کجای دلم بذارم این همه بی‌عدالتی رو؟ 💔

«کجای دلم بگذارم، وقتی کارگران شهرداری ساری سه ماه حقوق نگرفتند و ۲۳۸ میلیارد تومان همراه با خانه به دانشگر پرداخت شده؟»

این روزها قلب آدم پر بغض می‌شود از شنیدن چنین اخبار تلخی:

  • کارگران شهرداری ساری، حدود سه ماه است حقوق نگرفته‌اند؛ نیرویی ارزشمند که برای شهر کار می‌کند، اما در تامین معاش روزمره‌اش درمانده است .
  • در همین حال، خبرهایی از فوتبال می‌رسد که هم سنگ دل را می‌شکند: باشگاه سپاهان برای حفظ محمد دانشگر، ۲۳۸ میلیارد تومان به همراه یک خانه به او داده است .

وقتی این دو خبر را کنار هم می‌گذاریم، می‌فهمیم که واقعاً جایی در دل این شهر نیست که آرام بخورد. کارگرانی که روزها و شب‌ها زحمت می‌کشند و حقوقشان تأخیر خورده، در مقابل مدیران و مسئولانی که برای جذب یا حفظ بازیکنان پول‌های نجومی می‌دهند. نمی‌دانم این عدالت کجاست؟

چرا؟ اخه چرا 

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست

دلنوشته من به مردم ایران  داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست از شمع رخت محفلش افروختنی نیست گرد آمده از نیستی این مزرعه را برگ ای برق! مزن! خرمن ...