روایتی از زندگی سوخت‌بران در جنوب کرمان؛ «با جر می‌بینی خود سوخت‌بر و ماشینش به هوا رفتند».
رضا سابکی، یکی از فعالان منطقه جنوب شرق کشور در #خبرآنلاین:
شغلی مناسب و دسترسی به شغلی که دخل‌وخرج افراد با هم دربیاید، از راه اصلی روی آوردن برخی افراد به سوخت سوخته است.
▫️در این مناطق، فرصت‌های شغلی محدود است و کار پیدا می‌کند. اگر هم کاری وجود داشته باشد، از محل سکونت افراد دور است و آنها ناچارند مسافت، حدود ۱۰۰ کیلومتر، را تا شهرستان‌ها یا مراکز استان‌های کرمان و هرمزگان طی کنند.
دلیل روی آوردن شوتی‌ها به کارهایی مانند سوخت، سود بالای این کار است. سود مالی از مسیر سوخت به‌گونه‌ای است که اگر فردی در طول شبانه‌روز یک سوخت‌بری را طی کند، حدود 15 تا 20 میلیون تومان سود به دست می‌آورد.
▫️ اصولاً کسی که سربازی نرفته باشد، یا باید کارگری سخت انجام دهد یا او را به کار نمی‌گیرد. بیشتر کسانی که با سوختن اقدام می‌کنند، افرادی هستند که سربازی نرفته‌اند، بی‌سوادند و مدرک تحصیلی ندارند.
▫️در میان کسانی که در پارکینگ فعالیت‌های دارند، افراد ۱۷ تا ۵۰ ساله دیده می‌شوند.
▫️بعضی افراد در جنوب شرق کرمان، ایرانشهر در سیستان‌وبلوچستان و مناطق همجوار آن، خودروهای مدل‌پایین، مانند پژو 405، یا خودروهایی که کمی تیز و مناسب جاده هستند، می‌خرند، به آنها می‌دهند و سپس اجاره می‌دهند تا سوخت‌برها را با آنها کار کنند.
▫️گاهی فردی ۱۰ خودرو می‌خرد و آنها را به ۱۰ نفر اجاره می‌دهد و به قرارداد کتبی یا شفاهی‌ای می‌بندد که با آنها دارد، به این افراد پول می‌دهد.
▫️هفته قبل که میهمان یکی از افرادی است که خوب بودند که سوخت انجام دهند، او گفت: گازوئیل سودش است، بنزین سودش است، اما خطرناک است. با یک جرقه می‌بینی خود سوخت‌بر و ماشینش به هوا رفتند
