سال جدید مبارک یا تسلیت

 سال نو مبارک یا تسلیت 

سال جنگ

 سال کشتار مردم بیگناه 

سال قحطی و گرانی 

امید به سال جدید و حکومت جدید و ایرانی جدید 

مدافع کانون دفاع از حقوق بشر در ایران 

واقعیت جنگ و فرسایش تصورات اولیه در افکار عمومی

 

واقعیت جنگ و فرسایش

 تصورات اولیه در افکار عمومی

با گذشت بیش از ۳ هفته پس از حمله نظامی به ایران، بخشی از افکار عمومی که در آغاز این حملات را فرصتی برای تضعیف جمهوری اسلامی می‌دید، حالا با دیدن گسترش ویرانی، ناامنی روزمره و تداوم ساختار سرکوب، با تردید مواجه شده است.بر اساس گفت‌وگوهای دویچه‌وله با شماری از شهروندان و ارزیابی فضای عمومی، بیش از ۳ هفته پس از آغاز حملات نظامی آمریکا و ارتش اسرائیل به ایران، نشانه‌هایی از تغییر تدریجی در نگاه بخشی از افکار عمومی دیده می‌شود. در روزهای نخست، این تصور در میان بخشی از جامعه وجود داشت که حملات با هدف تضعیف ساختار سرکوب و ایجاد فضای لازم برای حضور مردم در خیابان و سقوط جمهوری اسلامی انجام می‌شود، به‌ویژه پس از کشتار گسترده معترضان در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی. اما گسترش دامنه حملات به زیرساخت‌ها و تداوم حضور نهادهای سرکوب، اکنون این انتظار اولیه را با واقعیتی متفاوت روبه‌رو کرده است.

از امید به تضعیف

تا تردید درباره نتیجه جنگ

در آغاز حملات، برای بخشی از افکار عمومی، منطق این جنگ با این گزاره همراه بود که فشار نظامی خارجی می‌تواند ساختار قدرت را متزلزل کند و فرصتی برای جامعه معترض فراهم آورد تا در خیابان حضور پیدا کند. این نگاه، به‌ویژه پس از سرکوب خونین اعتراضات دی‌ماه و کشته شدن هزاران نفر، برای شماری از مردم معنا و وزن بیشتری پیدا کرده بود.

اما با گذشت زمان، و پس از انتشار تصاویر حمله به نقاطی مانند میناب و همچنین ویدیوهای مربوط به آتش‌سوزی در خیابان‌های تهران، این تصور اولیه در حال فرسایش است. تصاویر منتشرشده از حملات به مخازن سوخت تهران، جاری شدن سوخت در خیابان‌ها، شعله‌ور شدن آتش و تیره شدن آسمان پایتخت، برای بسیاری از شهروندان این پرسش را ایجاد کرده که دامنه واقعی این جنگ تا کجا پیش خواهد رفت و هزینه آن را چه کسی خواهد پرداخت.

این تغییر نگاه، پس از حمله به فرودگاه‌ها، ورزشگاه‌ها، بیمارستان‌ها و دیگر اماکنی که گفته می‌شد محل استقرار نیروهای حکومتی هستند، شدت بیشتری گرفته است. حمله به پارس جنوبی نیز برای بخشی از افکار عمومی، استدلال‌های اولیه درباره هدف‌گیری محدود و سیاسی را زیر سؤال برده و این نگرانی را تقویت کرده که جنگ، بیش از آنکه به فروپاشی سریع قدرت منجر شود، در حال افزودن لایه‌ای تازه از ویرانی به بحران‌های موجود است.

زندگی در سایه ناامنی و اجبار

یکی از شهروندان ساکن تهران که نخواسته نامش فاش شود، به دویچه‌وله گفته است حکومت همچنان اصرار دارد کارمندان در محل کار حاضر شوند، در حالی که از نگاه بسیاری از مردم، همه‌جا ناامن است و کسی تمایلی به رفتن به محل کار ندارد. به گفته او، حاضر نشدن در محل کار می‌تواند به‌عنوان اعتصاب تلقی شود و همین مسئله فشار مضاعفی بر مردم وارد کرده است.

این شهروند همچنین گفته است بخش‌های مختلفی از زندگی روزمره تخریب شده و اگر جمهوری اسلامی سرنگون نشود، وضعیت از این هم بدتر خواهد شد. روایت مشابهی را شهروند دیگری در تهران مطرح کرده و به دویچه‌وله گفته است با وجود این همه خسارت، حکومت هنوز پابرجاست و همین مسئله باعث شده تصور اولیه درباره نتیجه جنگ، جای خود را به سرخوردگی و نگرانی بدهد.

این ارزیابی‌ها نشان می‌دهد مسئله فقط خود حملات نیست، بلکه فاصله میان انتظار از جنگ و واقعیت امروز است که بر ذهنیت عمومی اثر گذاشته است. برای بخشی از جامعه، قرار بود این جنگ به تغییر سریع موازنه قدرت منجر شود، اما اکنون آنچه دیده می‌شود، هم‌زمانی ویرانی، ناامنی و بقای ماشین سرکوب حکومتی است.

ترس از آینده، تداوم تحریم‌ها و بازگشت سرکوب

یکی از نگرانی‌های اصلی که در این روایت‌ها تکرار می‌شود، این است که اگر جمهوری اسلامی از این مرحله نیز عبور کند و در قدرت بماند، ایران با ترکیبی از بحران‌های قدیم و جدید روبه‌رو خواهد شد. این ایده با توجه به اظهارات مکرر ترامپ درباره الگوی ونزوئلا بیش از پیش تشدید شده است. در این سناریو، تحریم‌ها همچنان پابرجا می‌مانند، زیرساخت‌های آسیب‌دیده به مشکلات اقتصادی پیشین اضافه می‌شوند و حکومت نیز ممکن است برای جبران ضعف و بازسازی اقتدار خود، به سرکوبی شدیدتر روی آورد.

ترس از کشتار دی‌ماه هنوز در حافظه جامعه زنده است. حضور نیروهای سرکوب در خیابان‌ها و ادامه کنترل امنیتی نیز به بسیاری از مردم این پیام را می‌دهد که ماشین سرکوب نه از کار افتاده و نه حتی به‌طور جدی متوقف شده است. همین مسئله، شکاف میان امید اولیه و واقعیت فعلی را عمیق‌تر کرده است.

ابهام درباره پایان جنگ و فرسودگی روانی جامعه

افزون بر این، بخشی از فرسودگی روانی جامعه از آن‌جا ناشی می‌شود که مردم هنوز هیچ تصویر روشنی از نقطه پایان این جنگ ندارند. بسیاری نمی‌دانند آیا دونالد ترامپ در نهایت با بخشی از نیروهای درون ساختار جمهوری اسلامی به توافق خواهد رسید، یا حملات تا زمان تغییر حکومت ادامه پیدا می‌کند. هم‌زمان این پرسش نیز مطرح است که اگر ساختار قدرت فروبپاشد، آیا اپوزیسیون توان و آمادگی در دست گرفتن اداره کشور را دارد یا نه.

در کنار این ابهام‌ها، نگرانی درباره احتمال فروپاشی انسجام ملی، گسترش بی‌ثباتی یا حتی سناریوهای تجزیه نیز در ذهن بخشی از جامعه وجود دارد. مجموعه این پرسش‌های بی‌پاسخ، احساس نااطمینانی نسبت به آینده را تشدید کرده و به خستگی روانی، اضطراب و تغییر تدریجی نگاه افکار عمومی دامن زده است.

در چنین شرایطی، ابهام درباره آینده، نبود چشم‌اندازی روشن از سرنوشت جنگ و افزایش حس ناامیدی و وحشت، افکار عمومی را با پرسش‌های دشوارتری روبه‌رو کرده است. تغییر موضعی که اکنون در بخشی از جامعه دیده می‌شود، ناگهانی و یک‌باره نیست، اما به‌نظر می‌رسد روندی واقعی و رو به گسترش باشد؛ روندی که از دل تجربه مستقیم ناامنی، تخریب و تداوم قدرت حکومت بیرون آمده است

مروری بر جنایت زیست محیطی

 

مروری بر یک جنایت زیست‌محیطی؛

 حمله به

 مخازن نفتی

انفجارها، احتراق و مصرف بالای سوخت هواپیماها و جنگنده‌ها موجب انتشار میزان بالایی از گازهای گلخانه‌ای می‌شود. از طرف دیگر، انفجارها علاوه بر انتشار گاز دی‌اکسید کربن موجب انتشار آلاینده‌های محیطی مانند کربن سیاه می‌شود که  تاثیر مضاعف گلخانه‌ای می‌گذارد. انتشار گازهای گلخانه‌ای برخلاف بسیاری از پیامدهای دیگر جنگ که تاثیرات محلی یا منطقه‌ای دارند، اثرات کاملاً جهانی دارد یعنی تمام جهان متاثر از انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهد شد

انفجارها، احتراق و مصرف بالای سوخت هواپیماها و جنگنده‌ها موجب انتشار میزان بالایی از گازهای گلخانه‌ای می‌شود. از طرف دیگر، انفجارها علاوه بر انتشار گاز دی‌اکسید کربن موجب انتشار آلاینده‌های محیطی مانند کربن سیاه می‌شود که  تاثیر مضاعف گلخانه‌ای می‌گذارد. انتشار گازهای گلخانه‌ای برخلاف بسیاری از پیامدهای دیگر جنگ که تاثیرات محلی یا منطقه‌ای دارند، اثرات کاملاً جهانی دارد یعنی تمام جهان متاثر از انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهد شد.

تداوم نقض حقوق بشر در ایران

 سال۱۴۰۴ تصویری

 بارز از تداوم نقض حقوق بشر در ایران

را روایت می‌کند

 تهدید مستمر آزادی اندیشه و بیان، برخورد با معترضان مسالمت ‌جو، افزایش فشار بر اتنیک‌ ها و اقلیت ‌های دینی و مذهبی، محاکمه و آزار کنشگران حقوق بشر و اعدام نوجوانان در ایران، 

معضل کودکان کار، نقض حقوق زنان در کشور، وضعیت نامناسب بازداشتگاه‌ ها و زندان ‌ها تنها نمونه‌هایی از نقض روزمره حقوق بشر در ایران هستند. گزارش جامع مرکز آمار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران که در پی می آید

 وضعیتی تأسف‌بار از نقض حقوق بشر در ایران در سالی که گذشت ارائه می کند

بر اساس داده های ثبت شده در مرکز آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران در سالی که گذشت 

(اول فروردین ۱۴۰۴ تا ۲۹ اسفند ۱۴۰۴) بازداشت ۷۸٬۹۰۷ شهروند در ایران مبنای عقیدتی یا سیاسی یا در مغایرت مشخصی با اصول حقوق بشری داشت. از جمله مهمترین موارد بازداشت می‌توان به ۷۸٬۱۲۶ مورد بازداشت در رسته حق آزادی اندیشه و بیان اشاره کرد.

در همین بازه، اعتراضات سراسری دی‌ماه و بهمن‌ماه ۱۴۰۴ به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین و چندلایه‌ترین موج‌های اعتراضی دو دهه اخیر قابل ارزیابی است

؛ اعتراضاتی که از نظر گستره جغرافیایی، شدت برخوردها و  واکنش حاکمیت، تفاوت‌های معناداری با موارد پیشین داشته‌اند. برآیند این تحولات نشان می‌دهد که این دوره زمانی، از حیث گستردگی بازداشت‌ها، یکی از برجسته‌ترین مقاطع سرکوب در سال‌های اخیر بوده است. 

با این حال، با توجه به قطع اینترنت در جریان این اعتراضات و تداوم محدودیت‌ها پس از آن احتمال می‌رود شمار واقعی بازداشت‌ها فراتر از ارقام ثبت‌شده باشد 

و همچنان مواردی به دلیل فقدان دسترسی به اطلاعات، خارج از پوشش آماری باقی مانده باشند

مرخصی زندان

 مرخصی زندان؛

 تبعیض آشکار و سکوت قانون

در تازه‌ترین اخبار حقوق بشر ایران، شاهدیم که مرخصی زندان به افرادی با جرایم سنگین مانند دزد و قاتل تعلق گرفته، اما زنان بهایی، حتی اگر تنها جرمشان باور دینی‌شان باشد، از این حق محروم مانده‌اند. این تبعیض آشکار نه تنها با اصول انسانی مغایرت دارد بلکه نقض آشکار قانون اساسی ایران است. این وضعیت یادآور تبعیضی است که هر روز جان و آزادی اقلیت‌ها را تهدید می‌کند. #حقوق_بشر #زنان_بهایی

بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تمامی شهروندان از حقوق برابر برخوردارند و هیچ کس نباید به دلیل مذهب، باور یا عقیده از حقوق قانونی خود محروم شود. ماده ۱۹ قانون اساسی تصریح می‌کند که همه مردم ایران، فارغ از مذهب و اعتقاد، در برابر قانون مساوی‌اند. با این حال، عملکرد برخی نهادهای قضایی در اعطای مرخصی زندان نشان می‌دهد که این حقوق به صورت گزینشی اعمال می‌شوند و زنان بهایی از عدالت قانونی محروم شده‌اند. #قانون_اساسی #عدالت

مقایسه وضعیت زنان بهایی با زندانیان دارای جرایم سنگین، نشان می‌دهد که معیارهای قانونی و انسانی در اعطای حقوق زندانیان به وضوح دچار تبعیض است. محروم کردن اقلیت‌ها از مرخصی تضییع حقوق انسانی و کرامت آنان است و پیامدهای اجتماعی و روانی سنگینی برای افراد و خانواده‌هایشان دارد. #کرامت_انسانی #تبعیض

از منظر فلسفی، عدالت زمانی تحقق می‌یابد که حقوق قانونی بدون تبعیض اجرا شود و هیچ فردی به صرف باورهای شخصی یا دینی از حقوق خود محروم نگردد. سکوت در برابر این تبعیض، زمینه‌ای برای گسترش نابرابری و بی‌اعتمادی در جامعه فراهم می‌آورد. بنابراین، جامعه مدنی و فعالان حقوق بشر باید با شفافیت بر اجرای عدالت واقعی و رعایت حقوق اقلیت‌ها تأکید کنند. #فعالان_حقوق_بشر #جامعه_مدنی

در نهایت، این سوال باقی می‌ماند که آیا قانون اساسی و اصول انسانی می‌توانند بدون دخالت تبعیض، زندگی و آزادی شهروندان را تضمین کنند؟ پاسخ تنها با اعمال عدالت و احترام به حقوق همه شهروندان ممکن خواهد بود. همه ما مسئولیم سکوت نکنیم و برای تحقق عدالت حقیقی تلاش کنیم

صلاحیت علی لاریجانی هنوز هم تایید نشده

 ایا

 علی لاریجانی هنوز تایید نشده است

 علی لاریجانی یک تکیه کلام معروف داشت که با خنده بیان می کند: «یک مختصر عقلی برای من قائل باشید!» این جمله را وقتی می‌گفتم که به او انتقادی می‌کردند بدون اینکه توضیح بدهند

این جمله را از او وام می‌گیرم و می‌کنم اگر عقل مختصر برایم قائل شد، اکنون می‌گوید این حرف نیست، اما نگرانم که در این ایام پرحادثه، شهپر مرگ، فرصت‌ها را در آینده باقی بگذارد.

صلاحیت علی لاریجانی دوبار برای انتخابات ریاست جمهوری رد شد. یکی در سال ۱۴۰۰ و دیگری در ۱۴۰۳. در اولی، گزارش غلط (اگر نگوییم دروغ) بهانه ردصلاحیت شد و در دومی همان بهانه هم منقضی شد. خود او می گفت دلیلش را «مدیر و مدبر نبودن» می‌دانند!

لاریجانی به شورای نگهبان نامه و درخواست کرد همانگونه که قانون مقرر کرده است، مصداق تصمیم خود را به اطلاع برسانند که شورای محترم نگهبان که باید پایبندترین نهاد به اجرای قانون باشد، هیچ اقدامی برای اجرای قانون انجام نداد.

تا جایی که می‌دانم لاریجانی در گفت‌وگو با یکی از فقهای راهنما شوای نگهبان درخواست را تکرار کرد اما او هم به کلیات اکتفا کرده و البته به نکته‌ای اشاره کرده بود که اتفاقاً از نکات قوت لاریجانی و موید خردورزی و حسن تدبیر او به شماره می‌رود.

اکنون که لاریجانی کشته شده است، چه خوب است که شورای نگهبان به درخواست مکتوب لاریجانی در انتخابات 1103 پاسخ دهد و رأی رد صلاحیت او را برای ثبت در تاریخ منتشر کند. البته اگر واقعا دلیلی که از بیان آن وجدان درد نمی تواند وجود داشته باشد.

کیوانی، شهروند دوتابعیتی ایرانی سوئدی، اعدام شد

 قوه قضائیه ایران اعلام کرد 

کوروش کیوانی، 

شهروند دوتابعیتی ایرانی سوئدی، 

صبح امروز چهارشنبه ۲۷ اسفند پس از محکومیت در دیوان عالی کشور اعدام شده است. او تابستان امسال در جریان جنگ ۱۲ روزه به «جاسوسی برای اسرائیل» بازداشت شده بود

 رسانه‌های رسمی مدعی‌اند که اطلاعات مربوط به اماکن حساس را در اختیار اسرائیل قرار می‌دهد. با این، تابعیت سوئدی او و واکنش فوری به این اعدام، این پرونده را به یک موضوع بین‌المللی تبدیل کرده است.

پس از انتشار خبر اعدام، وزارت سوئد اعلام کرد که یک شهروند این کشور در ایران اعدام شده است

ماریا مالمر استنرگارد، وزیر امور خارجه سوئد،

 این اقدام را به‌شدت محکوم کرد و مجازات اعدام را «غیرانسانی، بی‌رحمانه و غیرقابل‌خواند» خواند. او همچنین روند رسیدگی به این حکم را غیرقابل اعتماد دانست و مسئولیت آن را متوجه ایران اعلام کرد.

سوئد اعلام کرده است که از زمان بازداشت کیوانی در ژوئن ۲۰۲۵ بارها این پرونده را با مقامات ایرانی مطرح کرده و خواستار محاکمه عادلانه و عدم اجرای حکم اعدام شده است. سوئد همراه با اتحادیه اروپا، بار دیگر مخالفت خود را با اعدام خود اعلام کرده و متهم کرده است که به نقض حقوق بشر ادامه خواهد داد.

کوروش کیوانی یکی از چندین فرد است که در ماه‌های اخیر با «جاسوسی برای اسرائیل» در ایران اعدام شده‌اند. روندی که با افزایش تنش‌های منطقه‌ای، نگرانی‌های بین‌المللی درباره دادرسی عادلانه و استفاده از مجازات اعدام را تشدید کرده است.