گزارش میدانی از یک آموزشگاه موتورسواری زنان
زنان در حرکت، قانون پشت چراغ قرمز
دیگر «زن موتورسوار» یک تیپ اجتماعی واحد نیست؛ میتوانم نوجوان یا مادر، پرستار یا معلم، تعمیرکار یا کارمند یک اداره دولتی. این زنان ممکن است برای تفریح بخواهند، برای کار با آن نیاز به موتور داشته باشند یا فقط نخواهند ساعت های زندگی شان را در رفت و آمد از دست بدهند. چه را در منفی سه کنار هم قرار داده اند، نه سن است، نه شغل و نه سبک زندگی. خواسته مشترکشان ساده است: یادگرفتن مهارتی که مردان سالهاست میتوانند پس از شرکتکننده و گواهینامه آن در آزمون برگزار شوند.
در منفی سه، فاصله 40 ساله میان دو نسل گاهی فقط چند متر است. یک سوی پیست، دختری ۱۶ ساله تازه یاد میتواند موتور را حفظ کند و چند متر آنطرفتر، زنی نزدیک به ۶۰ سال برای تجربههای تلاش میکند که شاید در ۱۶ سالگی حتی ممکن است تصورش را نداشته باشد.
میان این دو، آذر ۵۷ ساله است. مادری که میگوید گواهینامه مانع موتورسواریاش نمیشود و دختری که این تابو توسط مادرش افتخار میکند را شکست. شاید همین تصویر از هر بحث حقوقی نشان می دهد که چه چیزی تغییر کرده است: نسلی از بسیاری از افراد را از زنان شروع کرده و نسلی دیگر دیگر نمیفهمد چرا باید برای همان تجربهها منتظر ماند.
یکی در 57 سال کلاه ایمنی بر سر میگذارد و دیگری در 16 سال اول اولین دوره را میزند. کنار آنها، دختر جوانی با دستهای روغنی ایستاده که روزی پیک موتوری بوده و رؤیای داشتن گاراژ و تعمیر خودرو را در سر دارد.
این دو نسل، موتوری روشن است که صدایش از میان منفی سه شنیده میشود. صدای زنانی که ظاهراً تصمیم گرفته اند منتظر نمانند تا قانون ابتدا حضورشان را به رسمیت بشناسند و بعد از حرکت کند. آنها حرکت را آغاز کرده اند. حالا این که باید خود را به درستی مشخص کند که مدتهاست در خیابانهای شهر شکل گرفته است.
چند طبقه بالاتر، درهای مال به خیابان باز میشوند. همان خیابانی که این زنان برای راندن قانونی در آن هنوز به گواهینامههای نیاز دارند که مسیر دریافتشان برایشان فراهم نشده باشد. شاید عجیب ترین تصویر، همین فاصله میان زیرزمین و خیابان باشد؛ فاصلههای سهطبقه در فضا، اما سالها در عمل.
پایین، زنان کلاه میگذارند، آموزش میبینند، زمین میخورند، دوباره بلند میشوند و راه میافتند. بالا، خیابان ادامه دارد. در منفی سههای، نسلها عوض شدهاند، تابوها ترک برداشته شده و موتورشان روشن شده است. اما آنچه هنوز پشت چراغ قرمز مانده، قانون است./آوش
